Inmiddels is het bijna een traditie dat een aantal leden van Licht Verzet eind mei richting Oostenrijk vertrekt om deel te nemen aan de Alpentour. Ook dit jaar waren we weer met een flink aantal leden aanwezig en hun belevingen kun je hier terug lezen:

Men zegt, een goede voorbereiding is het halve werk. Wat een slechte voorbereiding met het werk doet vertel ik jullie volgende week. Toen ik drie weken geleden bedacht dat ik nog 3 (ja, sterk staaltje rekenwerk) weken had om te trainen zou ik daar natuurlijk niet van moeten schrikken. Dat deed ik dus ook niet, want ik wist natuurlijk allang dat dé Alpentour er weer aan zat te komen. Weken was ik tenslotte al af aan het tellen, en de Alpentour-scheurkalender begint toch echt op zijn eind te raken. Echter hadden ziekte en studiereisachtige activiteiten wat roet in mijn trainingsarbeid gegooid, zodat ik wel stiekem een klein beetje schrok van mijn (gebrek aan) trainingsuren. Maargoed, voor een betoog in slechte voorbereidingen zijn we hier niet. Want, ik heb er zin in! 3 weken van training achter me, en ik denk dat ik er best wel klaar voor ben. Het uren maken gaat nog altijd zonder al teveel pijn en moeite, dus ik heb er vertrouwen in. De gedachte aan het uitzicht op de toppen, de mooie afdalingen en de gezelligheid van vorig jaar doen me al wegdromen. Zelfs de sneeuw wordt in mijn hoofd al legendarisch, al mag die dit jaar ook wel wegblijven.
De komende dagen begint het grote vergeet-ik-niet-alles-inpakfeest. Zaterdag al naar de fietsenmaker voor de reserveremblokken, powerlinkjes en patronen, want de fietsenmaker is tenslotte dicht op maandag. Gelukkig bedacht ik me dat op tijd. Fiets in orde maken, de banden nog even 'doen' (Voor de niet fietsers onder ons: ze volstoppen met een soort latex en ze vervolgens luchtdicht zien te krijgen, iets wat nooit lukt als je haast hebt, maar mij wel), eten halen voor tijdens de etappes en kleren wassen. Oja, en dan nog alles inpakken natuurlijk. Verschrikkelijk. Ik schiet niet gauw in de stress, maar dagen als deze maken me op zijn minst vrij rusteloos. Ik zal blij zijn als ik dinsdagochtend in de auto zit. Auf geht's!

Dinsdag 1 juni
We zijn in Schladming! Een goede reis gehad, lekker achterin, in houdingen waarvan Etienne zich niet voor kan stellen dat dat mogelijk is, lange Jan zelf achter het stuur, en Marcel zoals gewoonlijk op zijn praatstoel. Schladming is een naam die me doet denken aan Schlagers, slagers, en dingen die geslacht moeten worden. Ik vind het nog altijd geen naam voor het toch zo charmante stadje. Het klinkt ook alsof het er altijd regent. Godzijdank weten we dat het ook anders kan. (Sneeuw, bijvoorbeeld, maar zon is er ook!) We zitten net als vorig jaar weer bij Maria in huis. Beviel toen prima, dus dit jaar weer geboekt. Zelfs Marcel is er stil van, Maria praat namelijk nog meer dan hijzelf. (En nu niet denken: 'ja maar jij praat toch ook veel? Nee, Maria is een klasse apart.) De rest van de Licht Verzet brigade zit op de camping, of moet daar nog arriveren, en een van de eerste dingen die we gaan doen na het uitpakken, is daar eens polshoogte nemen. Ook dit jaar zijn we weer met zo´n 20 man en een enkele vrouw afgereisd. Niet iedereen zal meerijden, een aantal is mee voor de verzorging en gezelligheid.
Het overheersende onderwerp van de dag was tot nu toe fietsen, en zodra we ons bij de kampeerders voegen komt daar een tweede, zo mogelijk nog diepgaander, onderwerp bij: Vrouwen. Te verwachten natuurlijk, ik ken ze langer dan vandaag. Wat het beeld dat mannen van vrouwen hebben betreft: Ik kijk tegenwoordig nergens meer van op, en het is over het algemeen weinig genuanceerd. Het is dus weer ouderwets gezellig met de heren, Diny en ikzelf, de rest van de week ook wel 'het meisje met de blauwe ogen' genoemd. Nee, het roept niet echt lekker. De aanstichter hiervan, Leon, is er nog niet, die komt morgen, samen met Paula en de toffeeetende oude grijsaard, oude grijze recreant of voormalig recreant. Drie namen, één persoon.

Woendag 2 juni
Regen. Kenmerkend voor de dag van vandaag, weten we al als we aan het ontbijt zitten. Helemaal niet erg, dan gaan we gewoon niet losfietsen vandaag. We hebben tenslotte nog 4 dagen om los te fietsen, dan zijn we lekker opgewarmd voor de laatste afdaling in de laatste etappe. De resterende helft van de lv-brigade is inmiddels ook gearriveerd, dus is het tijd om te socializen. Iedereen zit daar lekker binnen in de campers, en ook wij schuiven aan, waar Stoempie (alias Martijn, was vroeger goed) zorgt voor de koffie. Na een uurtje besluiten we ons te verplaatsen naar de bakkerij, om te lunchen, nog meer koffie te drinken, en vooral heel veel regen uit de lucht te kijken. Sommigen zijn erg blij met hun wifi daar, en vinden het nodig om 10 verschillende weerberichten te bekijken. Ik verzoek ze vriendelijk daarmee op te houden. De regen stopt er toch niet door, en we weten het allang: Het wordt alleen maar beter! En dat is ook echt waar. Morgen nog wat wisselvallig en kans op regen, maar daarna komt de zon ook eindelijk naar Schladming.
Rond een uurtje of 3 gaan we onze startnummers ophalen, wat even duurt door de bekenden die we weer tegenkomen, en daarna even de fietsen klaar maken, maar weer aan de koffie, een goed boek lezen en even naar de supermarkt. Voor we het weten is het etenstijd. We gaan net als gisteren naar Landrat, inmiddels ons favoriete restaurant in Schladming. Het eten is er heerlijk, ze hebben capaciteit voor grote groepen en zijn erg aardig. We drinken nog even wat, maar maken het vooral niet laat, want morgen gaat het beginnen. En ik heb er zin in, ondanks de regen die met pijpenstelen op ons hoofd valt als we naar het appartement lopen.

Donderdag 3 jun – Gichlacher Seen – 63 km, 2700 hm
Ik heb lekker geslapen vannacht, durf eigenlijk niet naar buiten te kijken en het weer te checken, maar als ik het dan toch doe ben ik heel blij verrast. Het is droog! Even voelen leert dat het ook niet zo heel koud is, en dat het een lekker fietsdagje gaat worden. Ik had er al zin in, en nu nog meer. Vandaag staat ons een etappe te wachten van 63 km, en 2700 hoogtemeters. Goed ontbijten, spullen pakken, lekker warmfietsen en dan is het zo alweer tijd om naar het startvak te gaan waar het zoals altijd weer zo gezellig is dat we bijna vergeten dat we ook nog moesten fietsen. Het startschot klinkt, en we zijn weg. We beginnen meteen met het mooie pad dat omhoog loopt langs de watervallen die met veel lawaai naast ons naar beneden denderen. Ik moet zoals altijd nog wat in mijn ritme komen, dus ik begin lekker rustig aan. De klim waar we vandaag me beginnen is bekend. Vorig jaar was dat de eerste klim op de slotdag. Vandaag zullen we echter niet helemaal omhoog rijden naar Gichlacher Seen, omdat er teveel sneeuw op de toppen ligt. De etappes zijn daarom wat gewijzigd. Jammer, want het schijnt er prachtig te zijn.
We beginnen lekker met een stukje asfalt, en al snel gaan we over op steile, modderige stukken gras. Ook het kabouterpad zit er weer in. Een heel leuk paadje, waar ze op afgezaagde boomstronken overal kabouters neer hebben gezet. Het tweede Alpentour jaar, maar voor mij nu al een klassieker. Ik rij Allard voorbij, die bij de start heeft gezien dat ik een pompje bij me heb en die graag even wil lenen omdat zijn band te zacht is. Dat mag natuurlijk, maar ik rij wel alvast door, hij haalt me toch wel weer bij. Ik fiets alvast door, en ben al snel bij een modderig stuk waar we allemaal moeten lopen. En dat wil helaas niet zo. Ik ben al geen loper, maar ik krijg last van mijn achillespees. Nou heb ik dat af en toe wel vaker, een klein beetje, dus het zal wel weer overgaan. Als het na een tijdje weer minder steil en modderig wordt kan er weer gefietst worden en gaat het gelukkig wel weer. Maar, na een stukje moet er weer gelopen worden en is het mis. Ik krijg steken en het begint goed pijn te doen. Ik loop wel door omhoog, maar het wordt niet zoveel beter als ik daarna weer op de fiets stap om rustig verder te peddelen. De twijfel slaat toe. Ik heb er vorig jaar heel lang last van gehad, dus ik weet niet zo goed of het verstandig is om door te rijden. Verstandig is het allicht niet, maar het is zo ontzettend jammer om om te draaien. Als Allard mij bijhaalt, een stukje met me meerijdt en vervolgens afstapt om zijn ketting in te korten en even op zijn teamgenoten te wachten besluit ik toch terug te gaan naar beneden. Jammer, maar helaas. Ik baal er wel van, maar gelukkig ben ik de positiviteit in eigen persoon, en ik ben onderweg al aan het bedenken wat ik de komende dagen ga doen. Lekker een beetje toeren met David en Gijs, en als het misschien weer wat beter gaat toch de eendagswedstrijd rijden zaterdag. Ik maak er wel een lekker weekje vakantie van. Nu heb ik er natuurlijk ook geen tweehonderd euro voor hoeven betalen, omdat ik gratis mag meedoen, en ik denk dat dat ook een hoop scheelt in mijn gemoedstoestand.
Ik rij de Hochwurzen klim lekker naar beneden, pak het kabouterpad (wat fietsend naar beneden, heel verrassend, veel leuker is dan lopend omhoog), en voor ik het weet ben ik weer in Schladming. Daar word ik onmiddellijk staande gehouden door een official die wil weten of ik ben ausgestiegen, vervolgens zijn telefoon pakt en mensen gaat bellen om mijn chip eraf te knippen (ja, echt) en mij gebiedt om even een paar minuten te wachten. Prima, ik heb geen haast. Zo gezegd zo gedaan, ik mag hem nog wel even zelf terugbrengen naar het raceoffice. Daar wordt mij verteld dat ze al twee dames op pad hadden gestuurd om mijn chip op te halen. Over efficiënt werken gesproken. Bevat mijn chip soms gevoelige informatie? Misschien maak ik, zonder het te weten, deel uit van een grootscheeps FBI onderzoek, of een WADA onderzoek naar doping tijdens wedstrijden. Spannend, ik laat mezelf nog even in die waan als jullie het niet erg vinden. Inmiddels kom ik ook Diny, Janny, Paula en Janou tegen, de dames van de verzorging die alweer opweg zijn om de hele brigade op te wachten, worst, kaas en dropjes te geven en moed in te spreken. Ik ga gezellig even met ze mee, maar besluit al gauw om toch even te gaan douchen, het wordt wat fris.
Nu heb ik natuurlijk de douche voor mezelf, waar ik dan ook lekker even gebruik van maak. Terecht ook natuurlijk. Daarna weer op de fiets naar het centrum. Toch fijn, die fiets, het scheelt een hoop tijd. Lekker even lunchen met Diny, Paula, Janny en Janou, en David, Cornelis en Gijs en zijn ouders, Jan en Liesbeth, schuiven ook al snel aan. Gelukkig is het weer ook lekker genoeg om, weliswaar met jas aan, op het terras te zitten. Ik geniet al van mijn 'onverwachte' vakantie. Langzaamaan wordt het tijd dat de eerste renners binnenkomen. De Milka brigade zit goed van voren met Tim, Frank, Bart himself, en ook Irjan is al snel binnen, en daarmee de eerste Licht Verzetter. Een hele reeks volgt. Juul, al snel gevolgd door Stoempie en Bart Damen. Etienne, Herwin, Marco, Marcel, Allard, Micha, Martin, Willem Jan, een nog net levende Ewart, Henk en Siska. Iedereen is veilig beneden en gefinisht, maar het was zwaar, dat is te zien. Veel modder en zwaar lopende paden. Gelukkig mag iedereen lekker onder de douche, even slapen, dan lekker eten met zijn allen en daarna vroeg naar bed. Geldt ook voor mij, want ook ik ben best moe, ook al heb ik dan bij lange na niet gefietst wat de echte doorzetters hebben gefietst.

Vrijdag 4 juni – Reiteralm – 62 km, 2300 hm
Dag twee, etappe twee, en het is droog! Evenveel kilometers als gisteren, maar wel 500 hoogtemeters minder. Volgens het weerbericht komt de zon er vanmiddag aan, maar ook nu is het al best lekker buiten. Hadden we ook wel verdiend. Omdat ik vandaag niet start, is de ochtend voor mij wat minder stressvol, maar voor de anderen is het ritme natuurlijk weer hetzelfde. Optijd ontbijten, spullen klaarmaken, omkleden en goed warmrijden. Dat warmrijden is een kunst opzich. Je komt voor de wedstrijd al zoveel bekenden tegen dat de verleiding om met iedereen te gaan kletsen erg groot is. Daar komt je warmrijden dus mee in het gedrang. Warmijden is een in principe asociale, maar absoluut nuttige activiteit, en daarmee geoorloofd. Ik ga met de overige niet startende Licht Verzetters lekker bij de start staan om de heren en dame te supporten bij hun eerste geneutraliseerde meters. De Landrover staat al klaar, wetende dat deze zometeen 'rustig' zal starten, om vervolgens, enkele kilometers buiten het dorp, het daadwerkelijke startschot te lossen. Dat de auto op dat moment iedereen allang heeft gelost is bijzaak.
Als iedereen weg is ga ik met de Liesbeth, Jan en Janny richting Reiteralm. We rijden naar boven, parkeren de auto bij de verzorging, en zoeken een mooi plekje in een bocht waar we de renners al van verre aan zien komen. Na even wachten komt de kop van de wedstrijd eraan en mogen we aan het werk. Supporten is een zware taak, maar gelukkig ontzettend gewaardeerd. We bedenken dat we eigenlijk de Nederlandse vlag mee hadden moeten nemen. De eerste bekenden komen eraan, en ach, wat zijn wij toch eigenlijk well-connected. Vrijwel het gehele Nederlandse deelnemersveld is bekend genoeg om aan te moedigen, en ja, dat zijn er best veel. De een vol energie, de ander doet het wat rustiger aan en hoopt ergens een stel goede benen langs de kant te vinden. We wachten tot iedereen boven is. Omdat we aan het begin van de etappe zitten duurt dat niet zo heel lang, en gaan dan weer met de auto naar beneden, en rijden terug naar Schladming.
Daar is inmiddels de zon gaan schijnen, en loopt de temperatuur aardig op. Heerlijk, ook voor de renners natuurlijk. Het is nog vroeg, en na de koffie en de apfelstrudel gaan we naar de camping om in de camper van de familie van den Berg de inmiddels befaamde worst, kaas, cola en zoute drop op te halen. Als ervaringsdeskundige kan ik een ding zeggen: Heerlijk. Na uren alleen maar zoet eten en drinken wil je alleen maar zout en hartig. Dan zijn Janny, Paula, Diny en Janou de ware heldinnen aan de finish. Echt waar. Als we terug zijn komen ook de eerste drie binnen. In een eindsprint, wat vrij bijzonder is in zo'n lange etappe met een lange afdaling aan het einde. De winnaar is dezelfde als gisteren, en hij mag zijn lila Milka fuhrungstrikot behouden. Ik denk dat hij van lila houdt, want hij schreeuwt wel wat hard. Als vrouw snap ik dat niet. Lila kleurt toch niet bij zijn rood met zwarte kleren en fiets?
 Na een minuut of twintig komt Irjan binnen op plek 12, en dan begint het wachten op de volgende Licht Verzetter. Volgens de laatste informatie volgden daarna, op gepaste afstand, Martijn, Juul en Bart. We zijn benieuwd of de drie nog bij elkaar zitten, maar na een tijdje blijkt dat Martijn onderweg vleugels heeft gekregen en blijkt hij een groot gat te hebben op Bart en Juul, die even later binnenkomen. Vandaag was door Stoemp gebombardeerd tot 'Juulgehaktdag', wat volgens hem is gelukt, maar Juul lijkt er niet al te erg van onder de indruk. We gaan het zien, we zijn pas op de helft! De rest druppelt binnen. Ook Henk en Micha, die het laatste deel samen hebben gereden. Micha zal morgen niet meer starten, het gaat niet lekker, en hij heeft er geen lol in. De meest optimistische finisher van vandaag is Herwin. Bij de start hebben we samen al besloten dat het weer zijn dag gaat worden, en vooralsnog heb ik daarin al twee keer gelijk gehad. Vandaag weer dus, wat mijn, en zijn, score 100% maakt. Het enthousiasme straalt ervanaf. Leuk om te zien. Ook Siska heeft zichzelf vandaag overtroffen door de hele Planaiafdaling naar de finish te fietsen, wat ze gisteren nog niet durfde.
Als iedereen veilig binnen is genieten we nog even van de zon, en gaan dan terug naar het appartement om nog een beetje van de zon te genieten, maar dan met koffie in de tuin bij Maria. De heren sleutelen nog even goed aan hun fiets. Dat is ook een verhaal apart. Als ik wegga, zorg ik dat mijn fiets het doet, en ter plekke doe ik er niks meer aan. Gaat altijd goed (vind ik), is vast ook typisch vrouwelijk, ik sleutel niet graag. Maar waarom hebben zij (mannen) die graag sleutelen toch altijd wat? Ik verbaas me erover samen met Diny. Waarom krijg ik het makkelijk voor elkaar mijn banden in een keer luchtdicht te krijgen met noflats, en heeft Etienne elke ochtend een lege band? Waarom ben ik degene die bedenkt dat dat geratel van een schijfrem weleens kon komen door een veertje dat niet goed zit? Welkom in de wondere wereld van mannen en hun fiets. De wereld waarin de rollen omgedraaid zijn. 'Ik heb niks om aan te trekken', wordt: 'Welke fiets moet ik nou meenemen?' 'Schat, heb ik een dikke kont?', wordt: 'Mijn fiets is 9 kilo, zwaar he?' 'Deze nagellak moet nét ietsje lichter roze', wordt: 'Mijn fiets moet 100 gram lichter'. 'Ik kom zo, even mijn make-up doen', wordt: 'Ik kom zo, ik moet eerst even mijn fiets poetsen.' Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar het is echt zo. Mannen + fietsen = wachten en nooit tevreden. En dan wel vrolijk met een lila trui op een rode fiets zitten. Iets met priotiteiten.
Goed, terug naar het leven van alledag, dat deze week voor de meesten bestaat uit fietsen, slapen en eten. Het slapen en fietsen hebben we gedaan, dus het eten is weer aan de beurt. Ik ga weer voor de gebakken champignons. Ik heb niks met champignons, maar wel met deze. Ze zijn zó lekker! Waarom? Geen idee, maar het is met name het laagje dat aan de buitenkant zit. Aanrader, absoluut. Daarna nog even een ijsje, en dan wordt het al gauw bedtijd voor de fietsers onder ons. Morgen belooft een mooie maar zware dag te worden. De zon gaat flink schijnen, en ook ik stap morgen weer even op de fiets. Ik heb al wat plekken uitgezocht waar ik morgen even naartoe ga om de Licht Verzetters en andere bekenden aan te moedigen. Wat is vakantie toch heerlijk.

Zaterdag 5 juni – Ramsau am Dachstein – 70 km, 2300 hm
Vandaag wordt genieten, dat zien we al bij het ontbijt. De zon schijnt en het is al kortebroekenweer buiten. Ik ga ook proberen te fietsen vandaag. Gisteren, tijdens het eten, heb ik iedereen trots laten zien waar ik naartoe ga en waar ik ze aan ga moedigen. Doel is vandaag om me er ook aan te houden. Ik spreek de heren een bemoedigend woordje in bij de start. Het wordt weer Herwins dag vandaag, roep hard ´klik´ tegen Stoempie, beloof aan Juul dat ik een stok tussen de wielen van ´een zekere concurrent´ zal steken en vertel Marcel dat het echt niet erg is als Martin achter hem finisht (Martin is tenslotte een voormalig recreant). Ook de rest gaat hard fietsen vandaag, want ik droomde vannacht dat iedereen tegelijk als eerste over de streep kwam. Natuurlijk sta ik ergens iedereen ook nog eens op te wachten om ze te supporten. Vandaag mogen de heren en dames de mooiste etappe rijden. 70 km, 2300 hm. Het is een zware etappe, dat kan ik me herinneren van vorig jaar, maar ook een met werkelijk prachtig uitzicht. Als ze vertrokken zijn begin ik ook aan mijn tocht naar boven. Ik rij over de weg naar Kulm. Het gaat flink omhoog meteen, dus ik kan lekker even opwarmen. De auto's die voorbij komen zijn, net als ik, op weg naar verzorging twee, maar doen het wel net een beetje sneller. Leuk voor ze, maar ik kan lekker genieten van het uitzicht en de zon. Ik bedenk me nu al dat het goed is dat ik me toch maar even heb ingesmeerd. Ik peddel lekker omhoog, gelukkig gaat het best goed met mijn achillespees. Eigenlijk ga ik gewoon heel hard. Ik rij naar Kulm, een klein, schilderachtig dorpje dat zo in de Milka reclame kan. Alleen de Milka koe mist, maar die staat natuurlijk helemaal bovenaan bij de eerste verzorging, waar de Milka Bergwertung eindigt. Waar die wertung begint is voor niemand geheel duidelijk, logisch zou zijn onderaan, maar daar ligt geen chipmat.
Dit geheel terzijde, het ging om de Milka koe, die ik  volgens de planning niet ga zien vandaag. Ik rij nog een stukje door naar Ramsau, het glooit wat over de alpenweide en ik geniet. Wat is het hier mooi. Prachtig. Een paar weken geleden was ik in Portugal. Ook mooi, maar overal waar je kijkt wel ergens iets lelijks te vinden. Hoe hard ik ook mijn best doe, hier lukt het niet. Ik kom aan in Ramsau, zie de tweede verzorging waar ik iedereen aan wilde moedigen en bedenk me dat het toch een weinig spannende plek is om te supporten. Ik kan de verleiding om mijn plan te wijzigen dan ook niet weerstaan. Ik besluit een stukje door te rijden, en sta vervolgens onderaan de tolweg naar de Turlwandhutte, het hoogste punt van de dag. Daar is ook de eerste verzorging en natuurlijk de Milka koe, en die koe lonkt. Ik heb alleen geen idee hoe ver en steil het is naar boven. Vorig jaar reden we via de andere kant, en onverhard, en dit jaar loopt het parcours hetzelfde. Ik weet ook niet of ik optijd boven ben om de eersten aan te moedigen, maar ik besluit gewoon omhoog te rijden. Dan maar iets minder support.
Het blijkt een prachtige klim te zijn. Wat aan de steile kant, maar aangezien ik vandaag in vorm ben geen enkel probleem. Als ik bovenaan het bos uitkom is het uitzicht adembenemend. Ja, die Milka koe natuurlijk, maar zonder die koe is het eigenlijk nog mooier. Ik ben zelfs nog precies op tijd voor de kop van de wedstrijd, want de motor komt al na een minuutje aanrijden. Ik wacht tot Irjan langs is, moedig Jelmer Pietersma even aan, die nog kan vragen waarom ik niet gestart ben (en daarmee dus niet hard genoeg fietst) en ga dan naar beneden om onderweg eens rustig na te denken over de vraag of ik mijn belofte op iedereen te wachten bij verzorging twee waar ga maken. Eigenlijk weet ik het antwoord al. Het bestaat uit drie letters, en begint met een n. Ik rij er toch even langs, maak een praatje bij de afdeling verzorging van de Paarse Brigade, leen hun (overigens rode, jammer) fietspomp om mijn Raketje even wat bij te pompen en ga dan terug naar Schladming. Lekker naar beneden suizen over de weg. Ik blijf zelfs een busje voor, en dat gebeurt niet vaak. Ook naar beneden ga ik hard vandaag.
Aangekomen in Schladming heb ik er nog altijd zin in, dus ik tank even water bij, en vertrek dan richting Planai. Ik pak de weg, en kom er al snel achter dat ik beter het grindpad langs de watervallen had kunnen pakken. Dat loopt rechtstreeks naar de asfaltweg omhoog, deze weg loopt via een andere 'heuvel'. Maargoed, dan maar wat extra hoogtemetertjes erbij. Na een tijdje ben ik boven, mag lekker een heel stuk naar beneden en kom dan uit op het parcours, dat ik vanaf nu volg tot aan de finish. Voornamelijk asfalt, op de eindafdaling en een zwaar grasstuk in het begin na. Dat stuk is steil, loopt voor geen meter, en is in een woord verschrikkelijk. Nou weet ik van vorig jaar, dat je helemaal de weg niet af hoeft, maar ook gewoon de weg kan volgen, tot die een bocht maakt, 180 graden draait en geleidelijk begint te klimmen. Na een kilometertje komt ook de grasklim op die weg uit. Ik ben niet gek, hoef geen uitgepeilde routes te volgen en heb vakantie, dus ik rij lekker door over de weg.
Als ik eenmaal boven ben op de Planai blijk ik weer het rekenwonder uit te hebben gehangen. Ik ben weer precies optijd voor de eersten. Ik wacht op de eerste Licht Verzetters, die weer worden aangevoerd door Irjan. Daarna volgen Juul en Ewart, en eigenlijk verwacht ik dat de rest er ook zo wel aan zal komen. Het duurt wat lang, en omdat ik mezelf lang genoeg gezelschap gehouden heb besluit ik ook door het bos naar beneden te sjezen. Een groot feest. Wat een mooie afdaling is het toch. Ik word er helemaal gelukkig van. Aan de finish sluit ik me aan bij de rest, en wachten we op de volgende Licht Verzetters die binnenkomen. Iedereen haalt weer veilig de eindstreep, de een wat vermoeider dan de ander. Sommigen zijn onder de indruk van de gehaktdag die hen is toegedaan, anderen zijn onder de indruk van de gehaktdag die zij hebben kunnen aanrichten. Het is de meesten wel opgevallen dat ze mij nergens hebben gezien onderweg, terwijl ik dat wel beloofd had. Ik word dan ook hartelijk uitgelachen om mijn schijnheilige vastberadenheid van gisteren. Meer dan terecht, maar ik heb wel een topdag gehad vandaag. Ik ben ook blij dat het goed ging met mijn pees, het lijkt vooralsnog allemaal mee te vallen. ´S avonds is het weer nog zo lekker dat we heerlijk buiten op het terras kunnen eten. Even een bodempje leggen voor morgen, want morgen is het tijd voor de allerlaatste etappe!

Zondag 6 juni – Hauser Kaibling – 52 km, 2100 hm
De laatste dag, de allerlaatste etappe. Laatste dagen zijn de dagen waarin sommigen door het ijs zakken, en anderen boven zichzelf uitstijgen. Laatste dagen zijn de dagen waarop een wedstrijd wordt beslist, een zegereeks wordt voortgezet of een verliezer nog meer verliest. Sport is emotie, laatste dagen nog meer. Vandaag zullen er geen verliezers zijn. Deze dag is een dag die vrijwel iedereen overleeft, op weg naar die streep op het plein in Schladming. Vervelend is het als het je onmogelijk wordt gemaakt om die streep te halen. Helaas zijn er dieven actief geweest die op de camping, maar ook uit bergingen bij appartementen fietsen hebben weggehaald. Zo ook die van mijn mede-velocidad leden Kevin en Arjan. Zij kunnen niet meer van start. Heel vervelend voor ze. Dan is moeten uitstappen door een pijntje ook maar een flutreden.
Maargoed, we gaan er toch maar weer tegenaan vandaag. De Licht Verzetters staan weer klaar voor de start, en staan scherper dan ooit. Iedereen heeft toch zijn onderlinge strijd, al geeft de een dat wat makkelijker toe dan de ander, en hecht de een (opvallend vaak de minder sterke van de twee) er soms ook nét ietsje meer waarde aan dan de ander. Allemaal prima, als het alleen maar gezellig samen fietsen moet zijn hadden we maar moeten gaan Nordic Walken. (No offence tegen de stokken of de mensen, maar het ziet er altijd zó gezellig uit!  En nee, dat is niet sarcastisch bedoeld!)
Iedereen is moe vandaag, na 3 toch al zware dagen fietsen. Vandaag zal de winnaar diegene zijn die het minst langzaam fietst. Zeggen ze zelf altijd. Dat klinkt heel mooi, alsof de kop van de wedstrijd ook een beetje mens is. Groot is elke keer weer de teleurstelling als zij voorbij komen, roepend hoe slecht de benen wel niet zijn. (Ja hallo, als dat langzaam fietsen is, waar ben ik dan in godsnaam mee bezig!) Aan alle hardfietsers: Hou op met jezelf voor de gek houden en roepen dat jij net zoveel mens bent als de gewone biker. Dat ben je namelijk niet. Jij bent van een andere planeet, waar ze allemaal harder kunnen fietsen. Laat ons nou maar gewoon in die waan.
Goed, terug naar de orde van de dag. De laatste etappe dus. Henk heeft helaas een negatief startadvies gekreven van de fysio, hij heeft last van zijn knie, en besluit daar gehoor aan te geven. Ook Siska heeft teveel last van kramp na 3 zware etappes, en zal de finish helaas niet halen. Erg jammer, maar soms moet je verstandig zijn. Ik ga vandaag samen met Leon en Cornelis naar de top van de etappe, de Hauser Kaibling, op 1865 meter. Wij gaan direct vanuit Schladming naar de top, die 6 km verderop begint, de deelnemers krijgen eerst een wat glooiend stuk van 20 km voor de kiezen. We vertrekken tegelijk met de deelnemers, en gokken dat we tegelijk met de eersten boven zullen zijn. Lekker rustig peddelen over de weg, en al snel komen we in Haus, en kunnen we beginnen aan de klim. Ik en Leon krijgen al snel een deja-vu. Vorig jaar reden we hier met z'n tweeën, en zagen we de gehele klim Martin en Henk boven ons. Helaas zagen zij ons ook, want we kwamen maar niet dichterbij. Gelukkig heb ik ze toen later ruim ingehaald. Cornelis en Leon willen het vandaag rustig aan doen, en dat vind ik wel prima.
Het is heerlijk. Zon, uitzicht, rust, alpenweitjes, als ik een koe zou zijn zou ik het wel weten. Geef me een bel, verf me eventueel lila en ik ben tevreden. Nee, zonder gekheid, ik geniet met volle teugen. De klim ken ik nog wel van vorig jaar, dus ik weet dat ie wat steil begint, maar af gaat vlakken als het onverhard wordt, ongeveer op een derde van de klim. Ik pas me aan aan het tempo van Leon en Cornelis, maar al snel rij ik telkens van ze weg, en als het onverharde begint besluit ik mijn eigen tempo door te rijden. Ik had er even niet bij nagedacht dat Leon daarmee de rest van de dag heeft moeten aanhoren dat hij door een meisje eraf is gereden. Sorry Leon. Eigen tempo dus, en ik moet zeggen, ik vind dat ik weer hard ga. Heerlijk, wat een prachtig uitzicht. Wat zon al niet kan doen.
Na een behoorlijk stuk klimmen, inmiddels flink afgevlakt, kom ik op een vlak gedeelte waarvan ik mij vorig jaar kan herinneren dat dat het hoogste punt was. Mijn ogen zien echter geen Milka boog, en omdat de weg nog niet de top van de berg is heb ik al snel in de gaten dat de route dit jaar anders loopt, en we er nog even niet zijn. En inderdaad, daar waar we vorig jaar rechtsaf mochten slaan naar beneden mogen we nu linksaf omhoog. Ach ja, dat laatste stukje kan er ook nog wel bij. Inmiddels komt de landrover van de organisatie mij voorbij rijden, en ik weet dat de eersten er zo aan gaan komen. Op zich was onze berekening dus heel geslaagd, ik was op tijd op de door ons geplande top. We wisten alleen niet dat de weg naar de top dit jaar wat langer zou zijn. Niemand wist dat, zo zou later blijken, en dat is misschien maar goed ook. Het laatste gedeelte is namelijk op zijn minst oncomfortabel. Het is steil, er zitten een paar kleine, nog steilere stukjes in, en als je denkt dat je boven bent, bij de verzorging, moet je daarna toch nog één steil stuk overbruggen. Op het laatste stuk na is het een prachtige, goed lopende klim, maar dat juist laatste gedeelte maakt op sommigen meer indruk dan de hele Alpentour bij elkaar. Ik citeer Irjan, die net langskomt als ik boven ben: 'Godsamme zeg', en dat is nog heel beschaafd. 
Inmiddels zijn ook Cornelis en Leon boven, we voegen ons bij Henk, Janny, Liesbeth, Jan, Diny en Paula, die met de kabelbaan omhoog zijn gegaan en halen de koeienbel uit de tas. Het feest kan beginnen. We gaan bovenaan het allerlaatste steile stukje staan, na de verzorging, in de sneeuw, op het punt waar de renners écht boven zijn. Schreef ik in het begin dat laatste dagen emotie zijn, laatste stukjes van een klim zijn dat ook. Iedereen die langskomt zit er doorheen. De een maakt dat verbaal duidelijk, de ander accepteert zijn lot en weet dat het de laatste klim van de Alpentour is. Ook Stoempie haalt de top, weliswaar vloekend en tierend. Vast ook deels aan mij gericht, ik heb hem gisteren vrolijk verteld dat het zo'n heerlijke klim is die alleen maar minder steil wordt. Ik kon het ook niet weten.
We hebben ons voorgenomen om te wachten tot iedereen voorbij is, en dan pas terug te gaan. De onderlinge afstanden vallen mee, alleen Marcel laat op zich wachten. We weten dat er niet veel meer moet komen, en weten ook dat Marcel het zwaar moet hebben. We besluiten nog eventjes te wachten, en net als we op het punt staan naar beneden te vertrekken komt hij eraan. Hij kan maar een woord zeggen: 'miserabel'. Voor ons genoeg om te weten dat hij het inderdaad zwaar heeft. Wat zal hij blij zijn dat hij boven is, hij hoeft alleen nog maar naar beneden. Wij sjezen ook naar beneden, en rijden terug naar Schladming, waar de meeste Licht Verzetters al gefinisht zijn. Jammer dat we die gemist hebben, maar de support op de top was eigenlijk leuker. Ook Marcel komt even later heelhuids over de finish, en daarmee is voor heel Licht Verzet de Alpentour afgelopen. Gelukkig nog niet de vakantie, want als iedereen gedoucht is, gaan we gezellig met zijn allen barbecueën op de camping. Het is nog altijd heerlijk weer, zelfs warm, en we genieten met volle teugen. Nog even een ijsje, en dan sluiten we af met een strooptocht door het dorp, waar we zes Alpentourbordjes van lantaarnpalen trekken. Leuk voor thuis.

Het was weer een superweek. Niet iedereen heeft uitgereden, we hebben minder podiumplaatsen dan vorig jaar (een 1e teamplek voor Irjan en een 5e plek in de sportklasse voor Juul), maar de sfeer was er niet minder om. Veel gezelligheid, gelukkig een paar zonnige dagen, en toch ook lekker gefietst. Ik heb genoten. Bedankt allemaal! Oja, wat weinig voorbereiding doet met een Alpentour? Geen idee.

De Leider

Op een vrije vrijdag loopt de wekker alweer af om 6.00 uur. Het lijkt wel alsof  ik nooit meer uitslaap. Maar nu is het voor een heel goed doel dat ik weer zo vroeg op moet, want we gaan weer naar Manderscheid.  Omdat ik ben wezen verkennen weet ik wat ons allen te wachten staat. Van mij mogen ze alleen nog wel even wat uitvinden waardoor je sneller op de bestemming bent. Of misschien toch ook niet, want dan mis ik mijn reis met de mooie blondine met de grote blauwe ogen en de ouwe toffe etende oude grijsaard. Die laatste had zijn naam alweer eer aangedaan, nog voor wij op de Duitse Autobahn waren. Toen wij een toffeetje wouden nemen was de zak al open en ik weet toch zeker dat die nog dicht zat… Heel even hebben we hem alleen gelaten, toen ik de zwakke blaas weer eens niet de baas was, en de toffee-eter slaat meteen toe. Op deze manier is de zak al leeg voor we halverwege zijn.
Bij een rustig melodietje van Corinne Bailey Rae nemen we deelnemerslijst  alvast door en het ziet er naar uit dat ik een mooie indeling heb gemaakt. Er missen een paar vaste deelnemers, maar er zijn ook weer een hoop nieuwe leden bij de club die z'n weekend ook eens willen meemaken. Vaak valt zo'n eerste trainingsweekend zwaar of het blijkt juist een onvergetelijk mooie ervaring. Bij Bed Burgerland worden wij bij de koffie vergezeld door Ewart en Siska. Ja, die rijden stevig door en hebben dan ook de tijd om even pauze te houden. Ik sta er gewoon vroeger voor op.
11.45 is het alweer als we voor de jeugdherberg staan. Het is prachtig weer, maar het groen aan de bomen laat nog even op zich wachten, net als de kamers. De kleine Tagesraum 4 is voor ons en daar blijkt al snel dat het deze keer behelpen is om alle tassen kwijt te kunnen en om nog een beetje fatsoenlijk om te kleden. Tussentijds moet ik ook nog iedereen langs om te vragen of ze vanavond een extra steak (t.w.v. € 3,50) bij hun Bratwurst willen.
Om 12.30 mis ik nog steeds een auto met drie deelnemers. Wat zou er gebeurd zijn? Het blijkt hetzelfde te zijn als de vorige keer met Marcel Frenk, maar nu heeft Michel de fout begaan om naar de verkeerde Manderscheid te rijden. Waarom doe ik dan ook de moeite om zelfs de postcode te vermelden op de aanmeldingsbrief en de herinneringsbrief. Uiteindelijk is ook groep 3 vertrokken voor het eerste trainingsrondje.
Behalve Ranhilde (studeren) en Wendy (gekneusde duim) gaan we er allemaal volle moed tegenaan.
Na de eerste afdaling vind ik al een bidon. Dat komt mooi uit, want de mijne heb ik in Wijchen laten staan. Het is ook nog een mooie bidon die goed bij mijn fiets past. Bij de eerste technische mini klim is het toch alweer lopen, ondanks dat de boom die er lag tijdens het verkennen al verwijderd is. Daarna volgt een lange klim naar de open vlakte. Gelukkig ligt deze er droger bij en is deze wel te fietsen. Bovenop is de GPS even het spoor bijster. Uiteindelijk blijkt dat we het foute deel van de verkenning niet hebben verwijderd. De andere groepen hebben dus een stom stukje weiland gereden, maar wij niet, want de grote kale leider zei: "Nee, Willem Jan we moeten echt deze kant op".
Dan dalen we af naar Meerfeld om daar een andere route te rijden dan voorheengaande jaren.
We gaan drie keer omhoog richting de uitzichttoren. Dat wordt serieus afzien. Groep een ziet wat minder af, omdat ze door een weigerende GPS en een snelle voorrijder 1 klim en mooie afdaling missen. Een keer twijfel ik ook aan Willem Jan zijn keuze, maar later blijkt dit wel de juiste te zijn en komen we uit bij de donkere bos afdaling om daarna dus voor de derde keer omhoog te rijden en gelukkig niet helemaal door tot aan de uitzichttoren. Nog 1 keer dalen en dan vind mijn rug het wel genoeg voor vandaag. Vlak voor het fietspad ligt er nog een leuke korte technische afdaling naar Bleckhausenermuhle. Gelukkig is er voor sommigen ook een pad omheen.
Willem Jan gaat door en iedereen die terug wil kan achter mij aan, maar als ik om kijk is er toch alweer een gaatje. Als we dan Wendy met de zere duim tegenkomen besluit ik maar eens een praatje te maken. Zij heeft groep twee ook nog gezien en die zijn vlak voor ons daar geweest, ze zijn dus niet verdwaald. Wendy is via wandelroute 21 naar de Blackhausenermuhle gewandeld, en zij vond de route in ieder geval te saai voor mountainbikers. Dat  klopt ook wel, want het is een breed wandelpad,  wat lang geleden al uit mijn interessante-paadjes-kaart is geschrapt.
Als de anderen allang verder zijn en ik ondanks het stevige wandeltempo toch begin af te koelen, besluit ik om Wendy te verlaten en via het bos terug te rijden naar ons weekendverblijf.
Alex maakte bij terug komst nog een opmerking in de trant van "Ja, nu weten we naar welk geslacht jouw voorkeur gaat", maar dat is natuurlijk waar. Toch, als daar een mannelijk clubgenoot had gelopen dan was ik er ook naast gaan rijden om even bij te kletsen. De meesten van onze club zie ik namelijk niet zo vaak, behalve op het trainingskamp. Tijdens het schoonmaken van de gevonden bidon zie ik ineens een markering staan. Jammer, nou kan ik hem toch niet houden. Hij blijkt van Manon te zijn. Manon  heeft al vanaf de eerste afdaling zonder dorstlesser gereden, en zal dan wel een zware tocht hebben gehad. Later begreep ik van haar dat ze gelukkig nog wel door anderen is voorzien van vloeistof.
 
De anderen druppelen ook langzaam binnen nadat ze nog even een tempo versnelling in het dorp gedaan hebben. Het wedstrijdelement zit nou eenmaal in ons bloed, net als de verslaving aan de mountainbike. Iedereen is mooi op tijd terug voor het avond eten. Hopelijk is Marald ook op tijd terug, want hij moest nog naar Daun, omdat hij zijn fietsschoenen schoon gemaakt en wel niet in de tas had gestopt. Dus stonden die in Malden. Net voor het eten komt hij terug met een paar prachtige witte schoenen. Die zullen er morgen heel anders uit zien.
Buiten eten zal het wel niet worden, maar de grill is aan en de steaks (mini) liggen er op. Iedereen zit kris kras door de eetzaal verspreid en ze wachten op het eten, maar het eten staat al klaar en door even mijn stem te verheffen dirigeer ik iedereen naar de tafels voor de "Groupe Leon van Capelle".
Een groep Duitsers piept voor en nemen dan ook nog eens extra steaks op hun bord. Er  is ook nog salade: koude pasta en een lekkere braadworst, maar zoals altijd is dat voor sommigen niet genoeg en die zie ik dan ook later terug in de pizzeria.
De fietsenstalling is na het eten nog steeds niet op slot en dat begint nu wel een beetje vervelend te worden. Voordat we gaan vergaderen heb ik gelukkig al wel kunnen regelen dat al onze fietsen in de Tagesraum mogen worden geplaatst. Na onze vergadering over de Nissim Yabo Bike Trophy 2010 hebben we dan ook snel alles binnen staan. Sommigen zijn altijd wel heel huiverig om hun fiets tegen die van een ander aan te zetten, maar als iedereen dat met beleid doet is er geen KRASJE aan de fiets. Nadat dat allemaal geregeld is, is het tijd voor een gezellig onderonsje. Met Cornelis vertrek ik naar de kroeg, maar daar zitten ze niet. Toch maar bellen, en ja hoor, wij worden doorverwezen naar de pizzeria. Nadat ook ik nog een pizzabrood heb weggewerkt gaan we weer terug naar de Jugendherberge. Onderweg komen we de kroeg tegen en nu zitten daar wel enkelen van de bekende doorzakkers aan hun pizza met bier. Toch nog maar even aanschuiven voor we gaan slapen.
Bij terugkomst ligt Marald al te ronken en gelukkig klinkt het meer als stationair draaien.

Na een goede nachtrust volgt eerst het commentaar van Marald op mijn nachtelijke geluiden.
Ik heb niet gesnurkt, maar gefloten. Dat is weer eens wat anders dan wilde dromen en snurken.
Iedereen heeft er weer zin in, maar we vertrekken pas om 10.00 uur. Dat is voor sommigen maar goed ook, want die hadden 9.30 niet gehaald. Ikzelf ook niet, vrees ik. Er valt altijd nog iets te doen en mijn Rocky stond met een lekke achterband. Ik had gebruik gemaakt van Michels aanbod voor een "goed op weg pakket" en die binnenband kwam al meteen van pas. Voor de verandering rijden we eens niet twee tochten op een dag, maar zijn we van te voren bezig geweest om een lange tocht te maken voor alle drie de groepen. Variërend van 60km ,50km en voor groep drie 40km met een passage na 30km bij de jeugdherberg. In realiteit blijken al die ontworpen afstanden langer en daar dienen we dan wel rekening mee te houden.  
Net voor vertrek bewonderde ik de mooie nieuwe schoenen van Marald nog even, maar die verbleekten tegen die van Wendy. Die schoenen glimmen nog een stukje harder. Het zelfde model Sidi als dat van mij, alleen met een de glans van een gelakte dansschoen. Niet echt iets voor op de mountainbike en dat vind ze zelf ook. Alleen wat blijkt, Ranhilde heeft ze bewust gekocht om de glans, en vindt ze geweldig. Daar zie je maar weer dat smaken wel heel erg kunnen verschillen.
 Wij rijden vandaag een rondje Eckfeld, Pantenburg en sluiten af met het Liesserpad.
Groep 1 en 2 doen heel wat anders. Zij rijden het Liesserpad helemaal naar
Daun (Gemundener Maar 406,6 HM) en klimmen dan in een keer naar de Dronketurm op 561,2 Hm. Hopelijk komen ze daarna wat minder bomen tegen dan wij met de verkenning. Op ons hoogste punt tussen Eckfeld en Pantenburg, wat ik iedere keer verkeerd en te Nederlands  uitspreek volgens Ranhilde, wordt langzaam het gat tussen Willem Jan en mij als achterwacht steeds groter.
Dan schakel ik eens op naar de 44T van Rotor en het ovalenblad doet zijn werk fenomenaal.
In no time is het gat gedicht en wachten we even voordat we het dorp doorgaan. Daarna wordt het pas echt leuk en komen op de technische trails richting het Liesserpad. Halverwege zit er een zeer steil stukje in en het is even wachten tot ik de ruimte heb om deze te proberen. Vorig jaar lukte het niet, maar nu wel! Een zeer fijn gevoel maakt zich van mij meester. Ik denk toch dat een deel van het goede rijden ook voort komt uit die ovale bladen. Vanaf de Alten-B gaat het via een mooie singletrail naar beneden. We hebben iedereen gewaarschuwd dat de drop naar het karrenspoor niet te rijden is en gelukkig is er maar 1 dombo die niet heeft willen luisteren en het wel wil proberen.  Gelukkig liggen er nog veel bladeren na de winter en landt hij zachter. Martijn Roelofs is daar ook ooit al ontsnapt aan een ware doodssmak. Vorig jaar stond Marald in de opvolgende afdaling met rokende remmen, maar hij heeft al wat bijgeleerd en dit jaar ruik ik niks na de afdaling. We rijden verder door en komen uit bij een brug over de Liesser. Ik vraag nog aan Willem Jan of de trap op het einde van de brug te fietsen is.  Hij heeft hem niet gereden en de trap ziet er ook wel steil uit.
Toch denk ik dat het kan, en ja hoor, geen probleem. De rest vindt het risico toch iets te groot en loopt.
Dan komen de laatsten en ik probeer Rick zover te krijgen dat hij de trap ook fietst, maar nadat hij Alex met een bijna val eraf had zien gaan besloot hij dat lopen nog niet z'n slecht idee is. Ja, Alex had bijna voor de tweede keer zijn ribben gebroken. Voor Rick was het maar beter ook dat hij de trap niet heeft gereden. Toen ik achter hem aanreed constateerde ik een slag in zijn achterwiel, maar het bleek geen slag te zijn. Na meerdere keren te hebben gekeken bleek zijn achterbrug gebroken te zijn en bleef het geheel aan elkaar door de ketting bescherming en het derrailleurkabeltje. Wat een geluk, het had veel slechter afkunnen lopen. Daarom ben ik nog steeds geen voorstander van een carbon Speciliazed. Ik heb er al te veel zien breken. Rick moet dus noodgedwongen afdraaien naar de jeugdherberg als we voor de eerste keer Manderscheid weer aandoen. De rest draait het Liesserpad weer op om daar snel weer af te draaien richting de Wolfshutte en verder naar de Belvedere, waar we weer een prachtig vergezicht hebben op Manderscheid en omgeving. De afdaling daarna blijft geweldig, omgeacht hoe vaak je hem rijd. Willem Jan wacht vervolgens tussen de Ober- en Niederburg voor we de volgende afdaling in gaan. Ik kan me herinneren dat deze moeilijk was. Dus maar even wachten voordat ik achter Hans en Tineke ga dalen. Toch kom ik ze  op het lastigste stuk alweer tegen. Gelukkig kan ik er  voorbij om vervolgens tussen de tribunes naar beneden te gaan.
Van onder hoor ik dan nog zoiets als "hij gaat niet eens achter zijn zadel zitten", maar ja zo steil is het nu eenmaal niet. En dan is er een lekke band. Kunnen we even van de warme voorjaarszon genieten, voordat we Waidmannslust rijden. De route omhoog naar Schmitt-H is serieus geblokkeerd door een groot aantal bomen. Een klein stukje verder kunnen we wel omhoog, maar niet voordat de groep met wandelaars beneden is. Zij verklaren ons wel een beetje voor gek om daar naar boven te rijden.
Deze smalle single trails omhoog zijn een genot. Hier wordt tenminste echt iets van al je kunnen gevraagd. Uiteindelijk komen mijn inhaalpogingen tot stilstand als ik achter Cornelis beland.
Met zijn tong op zijn frame hoort hij mij nog wel zeggen " volhouden het is nog maar een klein stukje", want als hij stil valt op dit smalle stuk dan zou ik er ook af moeten en dat is toch altijd jammer, niet! Dan bij een tweede doorkomst in Manderscheid haakt het merdendeel af en gaat W.J. met nog maar een paar man door naar de Windsborn Krater. Weer z'n oude uitgebluste vulkaan die is vol gelopen met water. In dat laatste stuk maken ze toch nog weer een klim van ruim 200Hm.
Wij genieten daarentegen lekker van de zon en ik laat mijn spekvet ook weer eens bruinen.
Daar moest ik toch nog wel even aan twijfelen, want kun je de anderen dat wel aandoen?
Ik ben tenslotte geen jonge adonis meer. Maar de volgende die zijn T-shirt uit deed had nog veel langer moeten twijfelen over deze actie.
Hopelijk komt Marco (De grote behaarde leider) snel terug met zijn groep, want ik zou nog wachten op Martin voordat we naar de Sauna gaan in een luxe hotel bij Daun. Zij moesten vandaag ruim 50 kilometer en met het aantal omgevallen bomen op de weg weet je maar nooit hoelang je er dan over doet. Tegen drieën komen ook zij binnen en gaan we met zijn vieren sauneren (Henk, Marco M., Martin en Leon). Een beter herstel voor morgen kan ik me niet wensen. Of misschien toch, maar daar zal ik me niet over uitspreken. Het koude water uit de slang koelt mijn benen goed af na de inspanning van vandaag. Buiten zit ik netjes met mijn schotse ruit handdoek lekker te chillen.
Martin pakt een tijdschrift en komt buiten rustig in zijn blootje wat lezen. Dan komt er een jonge Duitse vrouw naar buiten om af te koelen. Zij neemt plaats tegenover Martin en tovert een kleine verlegen glimlach op haar gezicht. Waar moet ze kijken? Een glimlach kwam ook bij mij op het gezicht, wat een schouwspel om gade te slaan. Dan als Henk ook nog in zijn blootje komt koelen slaat ze haar badjas nog iets verder dicht en vlucht naar binnen. 
17.30 is het alweer en de sauna gaat dicht. De hotelgasten gaan eten en wij gaan eens kijken wat de kok in de jeugdherberg heeft gekookt. Als we Manderscheid in rijden zien we een grote groep Licht Verzetters richting de pizzeria lopen. Dan moet het eten vandaag wel heel slecht zijn. Het raam naar beneden en vragen maar, ja je kunt beter meteen doorrijden naar de Pizzeria. Als eerste schuiven wij daar aan een tafel.  Kort daarna komt de eerste groep binnen. Zij nemen plaatst in de hoek aan de grote tafel. Dan is er altijd weer een die ergens anders wil zitten en dus schuiven Ewart en Siska bij ons een tafel bij en neemt de Familie V.d. Berg met W.J. een tafel bij het raam. Net nadat wij besteld hebben volgt groep drie en die nemen de grote tafel en daarna komen nog vier Licht Verzetters een pizza eten. Dat wordt druk in de keuken en de wachttijd loopt weer op. Na het voorgerecht zie je Ewart het steeds moeilijker krijgen en hij is dan ook voor onbepaalde tijd afwezig. Na het heerlijke hoofdgerecht begrijp ik er iets meer van.
Omdat deze kok ook zeer veel olijfolie gebruikt was ik ook noodgedwongen aan een toilet bezoek toe. De resten van Ewart zijn maag inhoud waren daar ook nog zichtbaar. Nu hebben we straks wel meer ruimte voor de appeltaart. We nemen dan ook geen toetje meer en gaan terug. Maar eerst moet er nog betaald worden en we komen er al snel achter dat er bij de serveerster geen rekenmachine in de bovenkamer aanwezig is. De een betaalt te veel, de ander te weinig, en de laatste is dan ook de klos.  Bij terugkomst zijn er toch al een paar die vervelend vragen waar de taart blijft. Nou, die staat nog boven en kan deze keer ook niet gegeten worden in de tagesraum, want
die staat helemaal vol met edelmetaal t.w.v. € 100.000,00.
Dus met de hulp van Martin en Siska snijden we de taarten aan in de bar/bistro en ondanks dat ze niet zelf gebakken zijn smaken ze goed en vullen ze de leegte die er nog is na de maaltijd in de jeugdherberg. De laatste groep pizza-eters krijgt hun stukje als de rest deze allang achter de kiezen heeft, maar daar smaakt de taart niet minder om. Er is zelfs iemand die om een tweede stuk vraagt.
Wat brutaal, dat is nog nooit gebeurd. Een voor ieder en de rest voor Leon, voor zondagmiddag, voor de terugreis.  Bij de taart hoort natuurlijk ook wat te drinken, maar het mooie meisje van 19 werkt slechts tot 21.00 en dat houdt in dat er maar weinig tijd is om 6 cappuccino's, 1 koffie en een warme chocomelk te maken. Willem Jan probeert voor haar vertrek nog wel even los te krijgen waar meisjes zoals zij hier in de buurt gaan stappen. Even later zijn hij en David dan ook vertrokken naar  ………?
Na twee dagen trainen en de nodige alcohol zakt de alcohol versneld naar de benen en krijgen velen al rode oogjes. Om 22.00 zijn de meesten dan ook al vertrokken naar hun kamer.
Een vaste groep diehards blijft altijd hangen en kletst vrolijk verder onder het genoegen van een drankje. Martijn heeft zich die avond nog zitten ergeren aan een bouwvakkers decolleté. Onbegrijpelijk, want Stoempie ergert zich nooit aan een decolleté. Het was dan ook maar goed ook dat we om 0.00 gingen slapen om morgen nog een beetje fit aan de training te kunnen beginnen.
Marald sliep al en maakte meer geluid dan gisteren. Maar zoals blijkt bij het ontbijt heb ik nog altijd meer rust gehad dan Ewart en zijn kamer genoten.
Hij moest noodgedwongen meerdere malen naar het toilet. Nou is Ewart al niet vettig, maar vandaag lijkt hij wel een lijk, zo wit en mager. Jammer van zijn weekend. Rick kan straks ook al niet fietsen vanwege zijn gebroken frame. Hopelijk krijgt hij er straks een mooie nieuwe voor. Gelukkig kunnen we deze ochtend alle kamers op de 2e verdieping behouden tot na het biken.
Kan ik weer alle kamers langs om dit te vertellen. Een kamer had mij niet verwacht en ik hun ook niet, omdat deze leeg zou moeten zijn. Linda en Maurice waren tenslotte al naar huis.
Dus verstoorde ik abrupt de nacht rust van Tineke en Hans. Nou, dan heb ik ook niemand overgeslagen. Willem Jan en David hebben weer mooie verhalen voor bij het ontbijt. Zij zijn gisteren in de boerendisco terecht gekomen en kregen daar een prachtig groen armbandje om. Die waren bedoeld om exact om 24.00 uur de pubers te kunnen onderscheiden van de senioren en ze samen te drijven naar de uitgang. Moeders die opzoek gingen naar hun kinderen en mee nemen naar hun veilige nest. Want je moet ze natuurlijk niet alleen laten bij twee jonge Nederlandse vrijgezellen.
Ook zij waren dus weer op tijd wakker voor het ontbijt. De voorrijders van groep 1 en groep 2, zeg maar "de behaarde leiders" willen op tijd vertrekken aan hun ronde van 50km. De grote kale leider heeft nog meer te doen en vind 9.45 vroeg genoeg. Ik hoef dan ook niet terug naar mijn kroost en de vriendin is ook niet thuis.
Bij vertrek twijfel ik over de genomen route. Ik dacht dat we eerst naar het centrum zouden gaan en dan via een omweg naar Heidsmuhle, maar de GPS geeft een andere richting aan.
Als we dan groep twee tegenkomen weet ik het zeker, we hebben weer een stukje afgekort.
Maar als we dan vervolgens ook nog steil omhoog gaan naar de Windsborn Krater geloof ik er niks meer van. Marald klaagt al steen en been over het feit dat dit toch geen warmrijden is. Daar kan ik hem wel gelijk in geven. Het feestje van Willem Jan moet gisteren toch wel leuk zijn geweest, want hij is vergeten om de track van gisteren uit te zetten en we rijden nu dus omhoog wat gisteren als afdaling ging. Veel te zwaar voor een zondag ochtend. Gelukkig is  de fout snel hersteld en we kunnen lekker relaxed verder op de zondagroute.
De eerste echte afdaling hebben wij met verkennen omhoog gereden en die was loodzwaar.
Dus als afdaling supersnel, maar slechts tot aan het modderstuk, waar je ineens vol in de rem moet om nog een beetje overeind te kunnen blijven in de drek. Het volgende bruggetje ziet er al droger uit, maar fietsen is nog te veel van het goede. Als je zou vallen en die kans is groot, dan lig je ook meteen 3 meter lager in de sloot. Met Minke heb ik afgesproken bij de Limmerborn. Hopelijk heeft ze het weten te vinden en kan zij het laatste stuk over het Liesserpad ook nog mee. Daar staat ze dan ook, precies op tijd en we kunnen meteen door. Het begint wat te miezeren en door de wind voelt het behoorlijk koud op de weg naar Karl. Gelukkig begint daarna het Liesserpad en rijden we weer beschut tussen de heuvels.
Op de terug weg naar Manderscheid kan de grote kale leider achteraan lekker genieten van de mooie omgeving. Jammer dat het alleen nog zo kaal is. In de herfst is het hier vele malen mooier, als de omgeving helemaal verkleurd. We komen nog een paar grote bomen tegen en sommige beklimmingen zijn ook te lastig om te fietsen. Daarentegen zijn er natuurlijk ook hele mooie technische afdalingen. Bij de trap aangekomen staat iedereen weer te wachten. Is niemand er vanaf gefietst? Misschien toch te moeilijk om te proberen. Bij de Schmitt-H gaat een kleine groep al richting de jeugdherberg, maar de echte bikers kunnen het niet laten en vliegen nog een keer naar beneden. Helaas moet je dan ook weer omhoog. Willem Jan zegt dat je via die onverharde steile klim net zo snel boven bent als over de weg.
Daar ga ik dan. Jee, wat is dat ding steil, 190 doet mijn rikketik en ik moet alles geven om niet af te stappen. 220 min je leeftijd klopt hier ook niet meer als maximale hartslag.
Willem Jan en Martijn Rikken komen ook nog achter mij aan.
Chapeau voor Martijn, hij is enorm gegroeid in zijn bikerskwaliteiten. En ja, we komen tegelijk boven met Cornelis. Willem Jan zet nog een keer aan, maar helaas moet ik hem laten lopen.
Bij de jeugherberg aan gekomen blijken er al velen onderweg te zijn naar Nederland.
Ewart en Rick waren natuurlijk al heel vroeg weg, aangezien zij door vervelende omstandig heden niet konden fietsen. Na het douchen en het middageten met appeltaart was het ook tijd voor de grote kale leider om met de toffe etende grijsaard en de blondine met de blauwe ogen aan de terugreis te beginnen. Dan volgt er nog een trainingskampevaluatie van drie uur, waarbij we toch wel kunnen concluderen dat het rijden in drie groepen met verschillende afstanden zonder middag pauze een groot succes is. Je hebt dan 's middags ook wat meer tijd om gezellig als club bij te kletsen, want tijdens de klim en op die smalle paadjes gaat dat niet lukken.
Hopelijk heeft iedereen wat aan het trainingskamp gehad en zijn ze klaar voor het wedstrijdseizoen.

Tot in Bad Neuenahr Ahrweiler!

De Klik

Vrijdag  23 oktober is het weer zover, Licht Verzet gaat op trainingskamp naar Bollendorf en voor de tweede keer dit jaar gaan ik en mijn Rocky weer mee. Mijn Rocky Element zal daar wel in zijn element zijn, maar zal ik dat ook zijn? Is er wel een klik tussen mij en mijn Rocky, die sinds kort uitgevoerd is met Chris King naven? Zijn de paden nog wel zo mooi en overbrugbaar als 5 jaar geleden? In groep drie zal ik het gaan proberen om het een heel weekend vol te houden. Het is wel vroeger op dan normaal, want niet alleen de toffee etende oude grijsaard gaat mee, maar ook een mooie jonge blondine die nog meer toffeetjes eet dan wij twee tezamen. Martin had misschien mee gekund met  Marco, maar het bleef lang twijfelen wanneer hij zijn nieuwe Traffic zou ontvangen. Uiteindelijk  net op tijd, de donderdag voor ons weekend, maar ik had de stationwagon al gereserveerd en daar was ik achteraf wel blij om. Ik zou om 7.00 bij Martin zijn, maar ik had de dag ervoor doorgegeven dat ik niet eerder op zou staan dan 6.00 uur. Hij die vrijdag ochtend bezorgd, want er was geen Leon om 7.00 in de Dominicanenstraat.  Altijd op tijd maar vandaag een keer niet. Het wordt dus iets later de auto inpakken en op naar Zyfflich. Iets voor achten, precies op tijd,  arriveren we bij Ranhilde en zij is er al helemaal klaar voor. Hopelijk heeft ze niet z'n grote tas want daar is in een BMW-station geen plek meer voor nadat Martin zijn Transalp tas er in heeft gedumpt. Gelukkig pakt Ranhilde nog lichter dan ikzelf en komt er maar een klein weekendtasje uit het huis. Iets over achten gaan we beginnen aan onze lange reis naar het zuiden.

Nu moeten we toch de eerste zijn, ik ben nog nooit zo vroeg vertrokken, maar moet zoals altijd wel een stop maken om mijn rug te strekken en het toilet te bezoeken. Bedburger Land is daarvoor een uitstekende plaats, want de eerstvolgende is een bistro na snelweg 1 en daar is de koffie niet te zuipen. Daar zij we achter gekomen tijdens het verkenningsweekend, een maand geleden. De zak met eclairs is nog dicht, maar het is dan ook nog vroeg. De kachel staat echter al sinds ons vertrek een halve graad hoger. Ik had mijn trui daar ook al voor uit gedaan. Martin heeft altijd een extra trui aan, maar voor een vrouw doe je altijd iets extra's en dus mag de kachel aan. De muziek echter is weer een hele andere zaak. De blues is toch niet echt iets voor een jonge vrouw. Gelukkig voor haar is er ook nog een CD van Katie Melua aanwezig, dan die maar. We zijn nu zelfs zo vroeg in Bollendorf dat we tijd hebben om te pinnen voor vanavond. En toch zijn we weer niet de eerste. Rick, Wendy en Martijn Rikken zijn al gearriveerd, de rest volgt in korte tijd en op een paar na is iedereen er al vroeg. De kamers zijn nog niet klaar dus moeten de tassen maar in de Tagesraum von die Fahradgruppe von Herr van Capelle. Dan om 12.30 krijgen we toch het sein dat we de kamers op kunnen en dat scheelt een hoop gesjouw. Kamer 102 vind ik wel een mooie, driepersoons met een normaal  eenpersoonsbed. Precies goed om mijn oefeningen op te doen.

Martin wil graag dat ik op een andere kamer kom liggen, maar ik heb besloten egoïstisch te doen dit weekend en wil snurkers of scheten latende oudere mannen niet op mijn kamer. Dus wordt Martijn Roelofs (voor de intimi STOEMPIE) mijn kamergenoot. Een uitstekende keuze. Voor de rest nu iedereen weigeren en dan komt het wel goed. Niet iedereen is op tijd, maar het ziet ernaar uit dat we toch om 13.00 op de fiets zitten. Marcel F. is wel iets aan de late kant en zal het hoogstwaarschijnlijk niet gaan redden om met groep twee mee te kunnen. Sjors en Mully gaan het zeker niet redden, zij kwamen pas om 12.50 aan, maar zij gaan lekker met z'n tweeën rijden. Iets over enen gaan we op weg naar de A richting Echternach. Het eerste moeilijke stuk slaan we over met groep 3, terwijl groep 1 en 2 wel meteen bij Slot Weilerbach het bos in zijn gegaan. Maar dan ineens verschijnt groep twee achter ons in dezelfde klim. Het is onvoorstelbaar, ze hebben een GPS, en we komen hier al zes jaar, maar nog steeds gaat het niet goed. Uiteindelijk laten we ze maar voorbij en op dat moment besluit Rick om zich toch maar bij groep 3 aan te sluiten. Hij fietst natuurlijk ook niet meer zoveel als vroeger en nu hij een zoon heeft wordt dat natuurlijk ook niet meer. Ik zag het al een beetje aan zijn uiterlijk, toch een stuk minder afgetraind. Het eerste stuk naar het uitzichtspunt rij ik voorop en sluit Willem Jan de gelederen. Dan ineens hoor ik "hallo", staan daar Cornelis en Ranhilde. Schijnbaar heeft Marco er toch aardig de sokken in en misschien is het bij ons in de groep toch gewoon iets leuker. Op het nieuwe stuk ontwikkelde route komen we groep 1 tegen in tegengestelde richting, dat is wel heel raar. Blijkt dat ze de route tegengesteld rijden, want er was geen uitleg gegeven bij de GPS-track. Bij ons gaat het dan ook even fout. Volgens mij hadden we verder omhoog gemoeten en dan pas route 10 naar beneden naar de waterval, maar de GPS geeft aan dat we goed gaan. Dan ineens verschijnt groep twee achter ons en weet ik het zeker, we hadden verder naar boven gemoeten. Mijn instinct laat me zelden in de steek, maar ik heb dit stuk pas 1 keer gereden en daarom twijfel ik en twijfelen is niet goed. Daar kom ik later dit weekend veelvuldig achter.

Dus moeten we over de trappen naar beneden, groep 2 voorop en wij er achteraan. Snel verliezen we ze uit het oog en onderaan op het tweede stuk afdaling kijk ik meer naar de boom dan naar het pad dat ik zou moeten rijden. Met een kleine heupbeweging mis ik de boom net. Willem Jan ziet het gebeuren en vond het er behendig uit zien. Voor mijzelf voelde het als een hoop geklungel. Nu kunnen we even lekker uitrijden over het fietspad en dat is maar goed ook. Dadelijk volgen we wandelroute 4 en die gaat helemaal naar Ferschweiler, van 185Hm naar 365Hm. Een klim die zeker pijn gaat doen in de benen, maar daar komen we ten slotte ook voor hier, en voor de technische paden natuurlijk. Vanuit Ferschweiler volgt groep 2 de 4 en wij gaan via de 8 naar Altar, waar een haarspeldafdaling ligt. Een van de weinige in dit gebied. Hier komen we alweer groep 1 tegen, het moet niet gekker worden. Ik leid ze naar de haarspelden en de 32 op naar Bollendorf. Tot nu toe is iedereen goed op zijn fiets blijven zitten. Op het laatste stuk naar Bollendorf zal dat zeker niet gaan lukken, want er zit een zeer smalle kloof in de weg, waar je de fiets op het achterwiel doorheen moet manoeuvreren. Het is nog even opletten op het asfalt, want daar is het pas echt glad en dat kunnen we wel zien aan de heup van Wim, want daar zit een mooie ronde schaafplek op.

De tijd gaat snel. Na het douchen  wil ik nog enkele aantekeningen maken, maar daar is Marald al die ook al de pech heeft om ontslagen te zijn en even zijn verhaal komt doen. De recessie slaat overal toe en je mag van geluk spreken als je er helemaal niks van merkt. Dan is het ook ineens etenstijd en moeten we met 27 man naar Echternach. Uiteindelijk is iedereen gearriveerd en kunnen we op weg naar de Pinautomaat. Komen ineens Wendy en Martijn nog om de hoek."He, ben jij niet iemand vergeten". Nu je het zegt, we waren dus toch met negenentwintig. Als wij binnen komen hebben de eersten al bijna hun voorgerecht. Wat zal dat worden deze avond? Nou na twee uur weten we het. Tafel 1 had het voorgerecht op en toen werd het opgediend aan tafel 2, op het moment dat tafel 1 aan het hoofdgerecht begon kreeg tafel drie het voorgerecht. Maar pas nadat tafel 1 klaar was en tafel 2 het hoofdgerecht ook al bijna verslonden had, kreeg ik samen met Wendy als laatste eindelijk ons eten. Sommige mensen bestellen geen standaard dingen en dan duurt het gewoon wat langer. Het toetje eet ik wel weer bij de ijssalon. Nadat we afgerekend hebben en als dat 1 voor 1 gaat duurt het gewoon wat langer. Buiten aangekomen doet de frisheid mij wel goed en Thomas gaat ook mee naar de ijssalon, maar de rest gniffelt al een beetje. Zit de salon al dicht, dus gaan we maar in de kroeg kijken. Achterin mag je niet roken dus dat komt goed uit. Alleen is dat tot 21.00 uur en wij zijn te laat en het ruikt alweer flink naar de nicotine. Aan de overkant zit een kroeg die niet zo druk is, dus daar kunnen we wel in. Alleen nou blijkt dat vrouwen daar minder gewenst zijn en wij krijgen daar pijn aan de bips en ik heb voor vandaag al wel genoeg doorgezeten.

Dan maar met zijn alle terug naar de Bistro in de kelder. Het bier vloeit rijkelijk, maar voordat ik heb kunnen bestellen gaat de telefoon alweer. Willem is met zijn camper gearriveerd en zij hebben een kamer nodig. Gelukkig bestelt mijn grote vriend Martin alvast een Baco, maar als ik niet snel genoeg terug ben zou het glas weleens leeg kunnen zijn. Buiten aangekomen zie ik dat het wel een zeer grote camper is. Zo een waar ik de achterkant zou afrijden, maar Willem steekt hem netjes achteruit. Sleutels uitdelen en op naar mijn baco. Zit ik net blijkt dat de camper op de brandweeringang staat en die moet onmiddellijk weg. Weer naar boven en naar beneden, maar dan kan ik eindelijk rustig genieten van mijn drankje. Op de andere tafel staan de bierglazen al bijna gestapeld. Er hebben zich drie groepjes gevormd in de bistro en ik leg eens contact met wat nieuwe leden in plaats van weer aan te schuiven bij dezelfde. Die blijven toch wel hangen en de avond is nog jong.

Uiteindelijk blijven er nog 6 over en Martijn doet iets met een maïskolf. Wat een beweging met geluid, dat moet toch jaren van oefening aan vooraf zijn gegaan. Dan komen ook zijn O-benen in samenhang met de maïskolf ter spraken en verder wil ik het eigenlijk niet weten. Dan duikt Martin ook zijn nest maar in en toe waren er nog vijf, waaronder Martijn en Ranhilde en die hebben momenteel toch een KLIK. Ik weet niet hoever die gaat, maar wat zijn zij intiem zeg. Het is al raar dat Martijn en ik een kamer delen, maar nu heeft hij ook nog een klik met Ranhilde. Menig man zou daar stinkend jaloers op zijn. Op onze kamer kletsen we nog even na tot 00.30 en dan moet ik ook gaan slapen aangezien ik morgen natuurlijk weer wakker ben om 7.00.

Zaterdagochtend, oh wat heb ik lekker geslapen, geen gesnurk, geen scheten, maar wel heerlijk gedroomd. Na mijn vaste oefeningen sluip ik om 7.30 over de gangen, het is muisstil en het ontbijt staat ook nog niet helemaal klaar. Dan maar even de kamers langs. Van  Bas zijn kamer krijg ik toch te horen: "Jij zou niet langskomen". Heb ik dat gisteren echt beloofd, ik weet het niet meer na zo'n heerlijke nacht. Schijnbaar hebben onze buren wel last gehad. Zij hebben geklaagd over Martijn en mij, vanwege het lawaai dat wij maakten om 00.30. Dat is nou nog nooit gebeurd dat ze over mij geklaagd hebben, het is onbegrijpelijk. Ik had niet eens zwaar gedronken. Aan het ontbijt wil Martin meteen van Martijn weten of ik hem wakker gehouden heb, maar niks daarvan. Wij zijn wel beiden tegen de stoel aan gelopen die we te dicht bij de toiletdeur hadden gezet. De meesten gaan snel na het ontbijt bij hun fiets kijken of dat die er ook wel klaar voor is vandaag. Dat zal wel geen probleem worden, want het is toch weer droog.

Voor vandaag staat er voor groep 1 en 2 een ander programma in de GPS dan voor groep 3. Marco en ikzelf begeleiden groep 3. Aan de overkant van de rivier gaan we meteen omhoog. Dit valt sommigen zwaar en ik begin ook rustig achteraan. We gaan tenslotte van 175Hm naar 375 Hm en dan moet je, je krachten goed verdelen. Als we dan bovenaan de romeinseklim staan halen groep 1 en 2 ons ineens bij. Hoe kan dat nou weer? Blijkt dat groep 1 geen track in de GPS heeft  staan. Willem  Jan moet volgend jaar toch echt beter die GPS instellen. Dit is al de tweede fout dit weekend.En dan is het voor Marco toch wel gemakkelijk om een levende GPS te hebben. Uiteindelijk laten we groep 1 en 2 maar voorgaan want dit werkt zo niet. Dan komt de technische afdaling inzicht waar ik met verkennen de trap van dichtbij bekeken heb. Ik vrees hem nog een beetje, maar zie straks wel hoe deze erbij ligt. Ranhilde gaat voorop en die kan straks wel een tijdje wachten voordat iedereen er is. Meteen aan het begin van het moeilijkere deel gaat het al mis voor Sjors. Hij komt ten val, maar voordat Anouk en ik er zijn staat hij gelukkig alweer. Vervolgens staat Marco iets verderop klaar om uitleg te geven voor een lastige passage. Dan hoor ik later van Martijn R. dat ik bijna een déjàvu  had. Hij is met zijn voorwiel blijven steken en vervolgens met fiets en al van het pad af gelaserd en op een grote vlakke steen terecht gekomen. Dit is jaren geleden ook met Antoine Wolf gebeurd, maar toen zag ik alleen een fiets liggen en geen Antoine meer. Nu heeft Martijn datzelfde geluk, want na die steen gaat het veel verder het diepe in en dan heb ik denk ik wel mijn EHBO-set nodig. Wij vervolgen onze weg naar de trap en vlak daarvoor gaat de snelheid omhoog,  omdat het makkelijker wordt en daar gaat Sjors voor de tweede keer. Nu moet zijn adrenaline wel heel hoog zijn. Hopelijk houd hij aan deze val niet veel meer over dan aan de eerste en kunnen we weer verder. Beneden bij de weg staan we met zijn allen even bij te komen, maar het wordt toch wel weer tijd om over de H langs het water naar Beaufort te rijden. Maar eerst moeten we nog een verbindingsstuk aflegen, waarbij mij de stenen om de oren vliegen. Ik zit ook veels te dicht op Ranhilde. In de bocht laat ik me even terug zakken en dat is maar goed ook. Marald heeft op dat stuk lek gereden, maar heeft geen binnenband en geen pomp. Gelukkig ben ik voorzien en gaan we snel aan de slag. Na de constatering van een forse stootlek heeft plakken geen zin meer en gaat er meteen een nieuwe binnenband in en kunnen we verder. Voordat we omhoog rijden naar Beaufort blijkt dat Hanne al drie punten meer heeft dan Anouk en degene met de meeste punten mag shoppen in Echternach en de ander moet de romeinseklim op. Dat wordt nog een strijd. Bij een bruggetje met drie treden trap stopt Mully als eerste en Anouk doet hetzelfde. Van achteren roep ik nog dat ze goed te doen zijn, "gewoon je voorwiel optillen en door fietsen". Hanne doet een poging en verrek, zie daar, geen enkel probleem. Dat zijn al vier punten. Na een tijdje als hekkensluiter te hebben gefungeerd langs het water heb ik er genoeg van en stoom als een verhitte buffel langs iedereen op die ik nog tegen kom. Ik moet even wat energie kwijt, daar ben ik tenslotte ook voor hier. Maar dat gaat niet altijd goed en kies ik weer eens het verkeerde spoor. Balen, moet ik alsnog van de fiets, waardoor Ranhilde mij weer vrolijk voorbij fietst, en me even laat inzien dat lompheid niet altijd de snelste manier is. Op de parkeerplaats piept de hartslagmeter er vrolijk op los.  Mijn ingestelde bovengrens van 170 wordt ruim overschreden.

We vervolgen onze weg en daarvoor moeten we eerst omhoog het dorp in. Joppe blaast ervandoor en uiteindelijk ga ik hem maar ophalen, want anders moeten we allemaal  lang wachten. Op het einde van wandelpaadje K, volgt er een echte wortelafdaling. Niet eentje met een paar wortels, maar een met drops van 30cm. Halverwege hebben ze nu een middeleeuwse boobytrap neer gelegd. Ranhilde is niet al te groot, en kan er net onderdoor. ´Dat kan ik ook´, denkt Joppe. Helaas, resultaat is een gescheurd shirt. Afstappen blijkt dus de betere keus.  Dan staan we onderaan DÉ klim. Van 180Hm naar 370 Hm in minder dan 2km en daarbij komen dan ook nog eens die verrekte Romeinse steentjes als je op de helft bent. Iedereen begint aan de klim en uiteindelijk komt alleen Ranhilde niet boven. Zij is hedenochtend eerder teruggegaan. Marald komt er uiteindelijk wel, maar is al meer dood dan levend. De spinning lessen hebben nog niet genoeg opgeleverd. Nadat iedereen is bijgekomen (op Marald na) rijden we naar de laatste afdaling. Deze is stijl, glad en bevat een aantal trappen. Nog even de heuvel op naar de jeugdherberg en om 14.00 zitten de 37km erop. Deze ochtend hadden we bewust wat langer gemaakt, omdat we uit ervaring weten dat zaterdagmiddag niet iedereen meer gaat biken.
Groep 1 en 2 gaan weer om 14.30 en groep drie om 15.00. De rest wilde geloof ik naar Echternach. Ik twijfel nog, de Romeinse klim is de enige klim die mijn rug pijn doet en daarvan wil ik wel herstellen. Het wordt dus de sauna, Asterix of gezellig naar Echternach. De meiden vragen of ik ook mee ga en dan besluit ik toch maar om de Chicky's-Car  ter beschikking te stellen. Deze station is daar ook voor geschikt, beter dan de Marokkanenbak waar ik normaal in rij. We gaan weer kwijlen bij de Specilalized winkel. Alle nieuwe modellen staan daar alweer klaar voor de verkoop. Ben benieuwd of ze dat wel gaat lukken in deze tijden. Het wordt tijd voor een bakkie, maar met negen is de keuze niet makkelijk gemaakt. De lekkere brasserie zit dicht, de ijscoman heeft het te druk,  Ranhilde wil in het ouwe lullen café, de rest niet, en  dus belanden we uiteindelijk buiten bij een café onder een afdakje, want binnen mogen ze hier overal nog roken en dat is toch z'n smerige gewoonte als je dat niet meer gewend bent. Daarbij is de warme chocolademelk niet warm, maar het bier wel koel en om vijf uur gaan we dan toch maar eens terug, want anders zijn we dadelijk ook nog te laat voor het avondeten. Ranhilde heeft wel nieuwe laarzen nodig, maar als we in de chickymobiel stappen heeft ze nog steeds die ouwe aan.  Van het winkelen is dus deze keer  niks gekomen.

Wij zijn op tijd terug en de meeste bikers zijn al gedoucht en geschoren en zitten al kris kras door elkaar in de eetzaal. Om 18.15 is er nog geen avondeten, maar ze zijn de andere zaal nog aan het bedienen, dus wachten we nog even. Maar om 18.30 is er nog niks en laat ik dan toch maar eens vragen waar het blijft. Blijkt hij op ons te wachten. We moeten allemaal maar eens netjes gaan zitten en dan krijgen we ons eten. Zou het voldoende zijn? Of smaakt het wel? Snel zullen we snel weten. Oké de gebakken aardappels zijn niet slecht en op de doperwten kom je ook nog wel een stukje verder, maar het vlees is zwart, hard en ? Ik weet het niet, omdat ik samen met Wendy vegetarisch besteld heb. Nog voor dat iedereen het eten op heeft zijn er al zeker 15 man vertrokken naar de Kebab. Dan moeten we de taart maar om 20.30 nemen. Door enorme tijdsdruk is het er deze keer niet van gekomen om zelf vier taarten te bakken. Dus op advies van Martin heb ik ze gekocht in Groesbeek bij een tehuis voor minder begaafden. Thomas klaagt erover. Nou, dan mag hij ze volgende keer maken. Ik weet niet of de anderen daar zo blij mee zullen zijn. In de tussentijd gaat er een bestellijst rond voor in de Bistro. De streepjes bij het bier groeien in snel tempo. Wordt er morgen nog wel gefietst? Velen gaan op tijd naar bed, maar het zijn altijd dezelfde die er nog wel een aantal lusten. De man en het meisje met de klik, de toffe etende ouwe grijsaard, een ouwe met reuma en inspanningsastma en nog enkele andere vaste gasten. Zij gaan weer naar bed om 00.30, maar deze keer iets rustiger, omdat ik niet wil dat ze morgen weer over mij klagen.

Het is alweer zondag, een mooie dag om nog eens 38km te mountainbiken. Helaas doet de automatische wekker alweer zijn intrede om 6.00 uur. Om 7.30 maar meteen de rekening betaald en de rest voorzichtig wakker maken voor de laatste dag, want ze willen vast wel horen dat ze niet de hele kamer hoeven leeg te ruimen, maar alleen de beddenwas. Bij het afhalen van het bed, tref ik een gescheurd kussensloop aan. Wat is er afgelopen nacht gebeurd?  Geen lekkere droom, maar een onrustige nacht. Martijn heeft me nu wel gehoord. Gelukkig is het beest in mij verder rustig gebleven en is er verder geen schade zichtbaar. Het ontbijt laat deze ochtend wel op zich wachten en pas tegen achten kunnen we eten en toch staat iedereen weer klaar om 9.30 voor de laatste tocht. Martijn kijkt nog even om of zijn KLIK niet toch mee gaat met groep 1 (2). Misschien is het toch maar een klikje of alleen voor dit weekend, wat tenslotte al een beetje op zijn eind loopt. De bewolking trekt langzaam omhoog door de prachtige herfstbossen en het ziet er weer mooi uit voor vandaag. Onderaan in Bollendorf draaien we rechtsaf richting Dillingen, maar we nemen niet de snelste weg, want we maken weer 200Hm naar de Maria Theresien Stein. Diegenen die dit gisterenmiddag al hebben gereden vinden het er een stuk slechter bij liggen na de regenval van afgelopen nacht. Ik stap ook af in de afdaling, daar waar er naar mijn inziens net iets te veel stenen liggen. Onderaan willen ze mij over een palet heen laten rijden, maar dan blokkeer ik weer en stap weer af, om moe van te worden. Vanuit Dillingen gaat het 100Hm over het asfalt en ik voer de hartslag op naar 170, eens kijken wie er volgen. Bij het hek aangekomen zie ik Henk en Manon niet ver achter mij rijden. Manon zegt: "tja, we kregen het gat net niet gedicht." Niet slecht voor een kreupele, nu maar weer achteraan sluiten om uit te blazen. Op naar Beaufort voor de afdaling langs de Haabeschbaach. Het is hier in de kloof toch wel een stuk drukker dan in het voorjaar. We moeten vaker wachten op de wandelaars en zij ook voor ons. Twee bejaarden vinden dat niet zo leuk en lopen met hun hoofd naar beneden stoïcijns door, geen millimeter afwijkend van hun voorgenomen pad. Voor sommigen zit de zondag erop als we onderaan DÉ KLIM uitkomen. De anderen gaan hem vandaag nog een keer proberen in een keer op te rijden zonder af te stappen. Op het asfalt loop ik weer in op Marco en Luc, maar op de keien is Luc met zijn vlieggewicht ineens weg en komt Marco ook niet dichterbij. Het valt weer zwaar en de benen zijn schijnbaar minder sterk en vanuit de rug hoef ik helemaal niet om wat extra kracht te vragen. Toch als derde boven en de andere komen deze keer allemaal fietsend aan de top. Het is toch gewoon een kwestie van het goed verdelen van je krachten. De laatste technische afdaling zit eraan te komen, voordat we terug gaan. Af en toe laat ik een gaatje vallen om niet als te dicht op mijn voorganger te zitten. Lijkt mij ook geen fijn geluid als je vaak het geluid van een Chris King naaf achter je hoort.  Onderaan het pad zegt mijn geest "ja, we gaan nog verder", maar de rug gilt: "NEE, NEE". Misschien is het wel goed dat we terug gaan, we hebben er alweer 30km opzitten en we zijn er nog niet, want we moeten nog een keer omhoog naar de jeugdherberg en we zullen wel weer niet als eerste terug zijn.  Achteraan het pak kun je lekker mee rijden. Toch nog maar even een sanitaire stop maken en dan moet je echt harken om er weer bij te komen. Op het einde van het fietspad maakt iemand vooraan een stuurfout en draai ik alsnog als eerste de weg op bij de benzinepomp.

Nog 1 keer omhoog en dan zit het erop en moeten we weer wachten tot volgend jaar. Sommigen zijn al gedoucht en hebben de auto ook al ingepakt als ik boven kom. Ik heb geen haast, er is thuis toch niemand aanwezig en het zonnetje breekt net een beetje door. Lekker lang douchen met Rituals en lekker na kletsen buiten in de zon, voordat we aan de terugreis beginnen. Dan in de zon denk ik na over het verloop van het weekend. Het ging niet slecht, maar de KLIK die Martijn en Ranhilde hadden die had ik niet met mijn fiets. Berg op ging het goed, maar ik heb nog weer een hoop bij te leren in de afdalingen. Toch maar eens oefenen in de zandkuil, het rotding. Bij Bedburgerland schuift Martin nog een bord friet met schnitzel naar binnen en Ranhilde smult ook lekker van haar maaltijd, ik neem wel een soep met brood. Nu even geen vette hap na z'n gezond weekend en de frietjes zijn mij toch te kort gebakken en daardoor veels te slap. Ranhilde was zelfs op tijd thuis voor de maaltijd en ik heb ook nog het begin van Boer zoekt vrouw gehaald. Morgen ruim ik de rest wel op en verlang alweer naar volgend jaar.
 
Leon

De Witte Engel

Op een mooie vrijdagochtend ging na lange tijd weer eens een mountainbike achterop de auto. Niet zomaar een, maar een Element 50. Zou deze fiets dadelijk met mij ook wel in zijn element zijn in de prachtige Vulkaneifel?
Eerst weer naar Nijmegen om mijn bijrijder op te halen. Dat was deze keer niet de toffee etende grijsaard, maar ons nieuwe bestuurslid Jeroen. De grijsaard moest geld uitsparen voor zijn wasmachine en reed daarom met Marco mee. We hadden onderweg toch nog wel even de tijd voor een bak thee of koffie en waren precies om 12.00 in Manderscheid.

We waren niet de eersten. Velen waren ons al voor, en stonden al te popelen om op de fiets te stappen. De kamers waren ook al gereed. Een mooie bijkomstigheid, scheelt toch weer een keer extra tassen sjouwen.
De massage van gisterenavond had zijn werk goed gedaan en de Rocky Mountain  gaat getest worden in groep 3. Zou ik het weer aankunnen? Net als vorig najaar? Er zijn weer vele nieuwe gezichten bij, maar ook alle oude bekende zijn weer van de partij. Deze weekenden zijn toch altijd een genot om mee te mogen maken.
Met de voorrijders zijn we er uit en vandaag beginnen we met het rondje "Meerfeld", waarbij ik als back-up fungeer. Vandaag zal dat nog niet zo nodig zijn aangezien Willem Jan hier laatst nog is geweest met NXP. Groep 1 vertrekt net na 13.00 en de tweede groep volgt enkele minuten later. Natuurlijk weer niet op tijd, maar wat wil je dan ook als M.F. in het verkeerde Manderscheid staat. Gelukkig rijdt hij altijd flink door en is dan ook nog redelijk op tijd, maar toch zijn er mensen die zich afvragen waarom hij dan ook nog aan de fiets van Ayke moet sleutelen als hij al zo laat is. Soms moet je een vrouw gewoon laten wachten en niet meteen in het gelid springen, zo verwen je ze teveel.

Wij hoeven vervolgens niet zo lang meer te wachten, aangezien wij toch de traagste zijn en zeker de anderen niet zullen inhalen. Compleet in het nieuw begin ik achteraan de groep. Het oude lijf moet eerst warm draaien. Gelukkig hoef ik nog geen gat te laten en kan ik het tempo bijhouden.
De fully rijdt naar beneden als ………. . Ik kan er geen omschrijving voor geven want dan zou ik de fiets te kort doen, maar wat nu als we omhoog moeten. Twaalf kilo moet omhoog samen met die 74 van mijzelf. Tijdens de eerste technische klim naar Ratzgraben zit ik dus verkeerd in de groep, achteraan is niet mijn plaats in een technische klim. De voorrijder van groep twee ziet ons komen en begint al weer te roepen dat dit klimmetje echt wel te fietsen is. Marco heeft dan ook zoals altijd zijn ongezouten mening klaar.  Aan mij ligt het niet, die 86 kilo komen wel omhoog, ook al moet ik af en toe even wachten tot dat mijn voorganger plaats heeft gemaakt.

Op het brede pad aangekomen gaat Niko er vervolgens als een haas vandoor.
Hij wilde tenslotte ook al met groep twee mee, maar deze klimmen zijn een stukje langer dan in het vlakke Nederland. Dus is dat wel zo wijs? NEE! Kalm aan beginnen, harder kan altijd nog. Halverwege gaat mijn ego weer vooruit en rijd ik weer naar voren. Willem Jan wordt nu hekkensluiter. Uit het bos gekomen zie ik groep twee bovenop de helling staan. Zij zijn nog niet compleet en je zou haast denken dat we het gat nog gaan dicht rijden.

Voordat ik boven ben vertrekken zij alweer. Hé, ze vergeten er een. Marco Meijers blijft achter op de top van "Auf der Hohe". Hij heeft serieuze problemen met zijn schakelmechanisme, of is het zijn conditie die nog niet klaar is voor het betere werk. Je kunt het nog zo vaak zeggen, maar sommige hebben hun fiets of zichzelf gewoon niet trainingsweekend klaar. Boven op de heuvel (480m) besloten we om een alternatieve afdaling door het bos te vinden. Helaas ging dit niet goed en moesten we door het weiland en wel drie keer over het schrikdraad heen. Als elektricien ben je dan wel wat gewend, maar volgens mij stond er geen prik op. Gelukkig maar, maar niet voor herhaling vatbaar. De asfalt klim van 365Hm naar 484Hm heb ik vervolgens ook lekker rustig aan gedaan. Laat ze maar fietsen, straks komt mijn stukje als we vanuit het veld het donkere bos induiken. Ik was alleen vergeten hoe donker het bos ook alweer was. Het eerste stuk zie je echt bijzonder weinig. Gelukkig heb ik nu schijfremmen en achtervering, dus laat maar lopen die fiets.
Aangekomen in Meerfeld gaan we weer terug omhoog naar het Landesblick 515Hm. Eens kijken of die klim nog wel lekker rijdt. Achter mij hoor ik een fiets piepen en knarsen of is het de persoon die erop zit. Cornelis houdt het lang vol en achter hem zit Sjors ook nog in het wiel. Uiteindelijk bij de zig zag links-rechts moet hij lossen, het piepen en kraken verdween uit mijn gehoorsbereik, maar verdikkeme wat hield hij het lang vol, zo rustig reed ik nou ook weer niet.

Met het mooie weer is het bovenop prachtig. De foto's zijn het bewijs. Ik rij nog mee tot aan Bleckhausenermuhle en hou het dan voor gezien. Het heeft geen nut om mijn rug nu al te overbelasten, morgen moet ik tenslotte weer de back-up zijn van Michiel. De anderen vervolgen hun weg naar Bleckhausen en het Liesserpad.

Dat mooie stukje moet ik vandaag dan maar missen. De Element daalt super, maar mijn lijf moet er nog een beetje aan wennen, dus was 1,5 uur met groep even genoeg voor mij.

Bij terugkomst van de rest komen de sterke verhalen weer. Volgens de verhalen kun je wel zien dat Adrie toch meer een wegrenner is en steekt zijn wiel in de lucht. Helaas komt op het Liesserpad nooit en te nimmer een volgwagen. Hier ben je op jezelf aangewezen of op een aardige clubgenoot en die zijn er genoeg dit weekend. In totaal vijfendertig.  Marco vertelde nog dat hij op de top van nabij Bettenfeld en achterom keek om te zien wie als eerste van groep 3 uit het bos de weide op zou komen fietsen.   Eerst dacht hij aan Willem Jan (de voorrijder), hij had ook iets wits aan, maar nee, het is de witte Engel op een witte Element. Met de vleugels uit snelde hij vooruit. Natuurlijk is dat een fata morgana, het is slechts Leon in zijn nieuwe outfit.  Thomas heeft het laatste stuk van de dag het er een stuk beroerder afgebracht, hij stapt wel heel moeilijk van zijn fiets af.
Het zijn de klachten die ik al vele jaren ken en het ziet er bij hem niet goed uit.
Dat wordt niet meer mountainbiken dit weekend. Het is sneu om dat tegen hem te zeggen, dus houd ik even wijselijk mijn mond. Ik heb voor hem niet de juiste pijnstillers bij me, maar mijn zalf mag hij zeker gebruiken. Alleen heeft het bij hem nog niet het gewenste effect. De pijn blijft. Een goede massage zou ook iets kunnen helpen, maar dat moet je maar net iemand mee hebben die daarin gespecialiseerd is.
Er zijn deze keer ook al geen fietsenmakers mee, zij hadden wat beters te doen dit weekend. En dan zijn er nog altijd nog die op het laatst verhinderd zijn.

Want onze oude wijze mannenkamer zou deze keer opgevrolijkt worden door vrouwelijk gezelschap, maar dat mocht ook niet zo zijn. Elke heeft de pech dat ze tijdens het pakken van haar fiets een spier verrekt heeft in haar rug. Wat is het toch met die rug en mountainbikers. Moeten we niet anders op onze fiets zitten of nu al een fully aanschaffen, voordat de klachten komen. Jammer voor Elke, nu moet ze wachten tot Bollendorf in oktober.  Ook geen slecht begin om als eerste trainingskamp te doen. Velen kunnen dat beamen.

Iedereen is dus redelijk op tijd terug voor het avondeten. Ik heb pasta gevraagd, maar wat je dan gaat krijgen blijft altijd een verrassing. 18.00 uur, op naar het avondeten. Oké, de pasta is gaar en de salade is er in overvloed, maar wat is er met die saus? Die lijkt wel uit een zakje te komen en vlees zit er nauwelijks in.
Dat wordt weer naar de Doner Kebap zaak. Daar aangekomen ziet de hele zaak blauw van de …….?, ja wat zou die man nou gebakken hebben, dat zijn zaak er uit ziet als een rokerscafé. Wil je hier nog wel iets bestellen? Onze twee magerste deelnemers David en Stoemp bestellen friet en schnitzel  vooraf en als hoofd gerecht een BROOD doner. Het tempo waarmee ze het geheel naar binnen werken is van een ongelofelijke snelheid. Ik heb net drie frietjes van zijn bord gejat en als ik me weer om draai voor frietje nummer vier is het bord al bijna leeg. Die ander heeft in dezelfde tijd zijn schnitzel al naar binnen gewerkt. Onbegrijpelijk, ik zou daar voor de hele dag genoeg aan hebben, voor hen lijkt het wel een tussendoortje.
Op de terug weg trekken we de deur open van de "Old Dutch Pub", maar daar gaan we maar niet meer naar binnen. Het is een RAUCH KNEIPE geworden.  Hoe snel je je daar van kan afkeren is wel duidelijk. Buiten komt ons de frisse lucht weer tegemoet. In de jeugdherberg liggen velen al op een oor. Het is dus echt een trainingsweekend. Hoho, dat kan niet, vroeger deden we op vrijdag al 40 of 50 kilometer. Daar zaten we vandaag nog lang niet op en iedereen kon nog zonder pijn de trap op, behalve de ongelukkige Thomas.
Met het nieuwe bestelsysteem is het echter nog goed toeven in de bar van de jeugdherberg. Je schrijft gewoon je drankje op een A4 en in vertrouwen rekenen we op zondag af. Als dat maar goed komt…

Zaterdagochtend was ik er al weer vroeg bij. Het lichte gesnurk van Martin hielp niet mee om lang door te slapen. Hij ontkende natuurlijk weer glashard, zoals hij dat wel vaker doet.  Nou, dan ga ik alle kamers maar weer eens af om de mensen te vertellen dat het ontbijt al om 7.30 klaar staat. Sommigen liggen echt nog voor Pampus, vooral die jonge(lui). Bij iedereen klop ik eerst maar even op de deur, want je weet het maar nooit.
Op de ene kamer op de tweede verdieping zit zelf het bloed aan de schandpaal.
Normaal hebben de meiden de deur op slot, maar deze keer is dat niet het geval en ik loop gewoon de kamer op. Stoute jongen, hier was ik even niet de engel maar eventjes de bengel. Hopelijk nemen ze het mij niet kwalijk, maar ze kennen me tenslotte al langer en ik doe geen vlieg kwaad. Tijdens het ontbijt word ik er wel weer op aan gesproken dat ik toch weer een paar kamers vergeten ben. De mensen raken ook zo snel gewend aan al die gewoontes. Als ze maar niet denken dat ze vanavond een lekker stuk appeltaart verdiend hebben, want dat kon nog wel eens vies tegenvallen.

De route loopt vandaag via Eckfeld en Pantenburg naar het Liesserpad.
Voor Eckfeld is Pascal al een keer gaan liggen. Onder de ligt bevroren ondergrond is het glad en er valt niks aan te houden, mijn Fast Fred heeft er ook moeite mee.
Even later is het de buurt aan Marald, maar dat ligt dan weer aan zijn pedalen.
Die zijn waarschijnlijk jaren niet meer zo belast. Ze staan veel te strak afgesteld, omvallen is dan de gewoonste zaak van de wereld. We zouden ze eerst na de ochtendrit losser zetten, maar daar valt niet op te wachten, het moet nu, anders ligt hij dadelijk als we op het technische Liesserpad  nog een paar keer en dan misschien net als Martin toentertijd 10 meter  naar beneden. Bij de afdaling naar de beek gaat het voor mij bij HELEMAAL fout. Mijn stuur blijf met 40km/u in een struik hangen en vervolgens word ik van links naar rechts geslingerd over het pad.
Mijn hersens denken al verkeerd, zij zien mij al op de grond liggen met over al schaafwonden en een kapotte fiets. Dat kan natuurlijk niet en gelukkig krijg ik de boel weer onder controle.
Beneden aangekomen zien we de rook uit Marald zijn achterrem opstijgen
tot ongekende hoogte(20cm). Dan moeten we maar snel door de rivier om deze te koelen. We zullen wel moeten, want de brug is weg. Zo te zien zijn de anderen er niet doorheen gegaan, maar wij zouden dan ook om moeten fietsen en dan zijn we te laat terug. Ik probeer eerst rustig er doorheen te rijden, maar dat is geen succes.

Of hard erdoor en anders te voet. Ik kies voor het laatste. Het is nog net geen gletsjerrivier, zoals in IJsland, maar koud is het wel. De rest komt dan ook. Zij kiezen voor het fietsen en dan spat het water nog hoger op. Gelukkig is het mooi weer en drogen de schoenen snel.

Door de lekke band van Vincent gaat het vervolgens niet helemaal goed en rijdt niet de voorrijder als eerste terug over het Liesserpad, maar ……. . Jessica laat mij voorbij en toen ging ik bij op zijn Martins naar beneden. Oh jee, de eerste lakschade is een feit, jammer, jammer, jammer.   Gelukkig is het alleen de vork die een klein beetje lak mist.  Vervolgens rij ik ergens in het midden van de groep en we rijden de afslag voorbij die in de GPS staat. Het duurt nu ook wel erg lang voordat Michiel met Jessica aansluiten. Wat zou er gebeurd zijn? Ja je gaat de raarste dingen denken.

Toch maar even terugrijden, natuurlijk niemand te zien. De wandelaars zijn ook niemand tegengekomen. Bij de jeugdherberg gaat de telefoon, "Ik ben de weg kwijt, wat nu?"
Ik weer terug om Michiel op te halen, lopen we elkaar weer mis. Wel lekker om zonder groep met een noodgang het Liesserpad af te dalen.  Vanmiddag doe ik mooi niks meer, mijn rug heeft nu even rust nodig.

Groep 1 en 2 gaan zaterdagmiddag naar het Bikepark en groep drie doet een nieuwe route met de GPS. Als dat maar goed gaat… Ik ga vast beginnen met het uitwerken van 'het zwarte boekje' en tussendoor lees ik nog even Asterix in Hispania.

De groepen zijn echter snel terug vanuit het Bikepark en de bevindingen zijn wisselend. Van "Ach het is wel aardig" tot "Nou je kunt beter een rondje door de omgeving rijden". Dus dan komen de sterke verhalen weer. Wat je al snel hoort is dat er te weinig afstand wordt gehouden op het Liesserpad en dat maakt het rijden er overheen niet makkelijker, want het beste kun je met een snelheid van 20 km/u er overheen hobbelen. Als je zo dicht op elkaar zit wordt dat echter al snel minder dan 15 km/u. M.F. schijnt ook weer een probleem te hebben gehad met een trap. Dat gaat dan nog wat worden in Bollendorf, het trappen mekka der lage landen. Het eten is weer vergelijkbaar goed/slecht met dat van vrijdag, maar nu was er rijst met een kippenpoot. Deze keer ben ik niet mee geweest naar de Kebaptent, maar er zullen er zeker enkelen naar toe zijn geweest. Om 20.00 uur is het dan zo ver en nemen wij Tagesraum 2 in bezit voor een lekker bakkie en cake. "He, waar is de appeltaart?" Ja dames en heren deze keer is het minder luxe, maar niet minder lekker, want na het bier blijkt dat er geen enkel stukje cake over is. Er wordt nog even gezongen voor Angelique. Zij kan dit echt waarderen. Ze heeft er niks van verstaan, maar ze vond het wel leuk.

Velen liggen er al vroeg in en er gaan er maar weinig naar de kroeg. Slechts 6 man en een vrouw drinken nog een paar Paulaners en een Cognac/cola in het WIJN-cafe en je kunt er ook pizza bestellen. Nog niet eens zo'n slechte ook. Dan is het bedtijd, want morgen wil de Witte Engel ook weer mee met groep 3.

Zondag, de laatste dag alweer van het trainingsweekend. De nachtrust was verschrikkelijk. Dan was het stil en het volgende moment weer dat gesnurk.

De dag ervoor heb ik Martin onterecht beschuldigd, het probleem heet Cornelis.
Je wordt er chagrijnig van, Martin werd vervolgens weer wakker van mijn geroep en gebons. Hij dacht zelf dat mijn donkere kant weer boven zou komen en ik het bed zou uitstappen om die bovenslaper de mond te snoeren. En wanneer val je dan in slaap, ja hoor om 5.30, slechts enkele uren voordat de zon weer op komt.
Hoe zal mijn rug zich voelen als ik opsta, ga ik wel mee? Natuurlijk ga ik mee, gewoon een kwestie van je vleugels uitslaan en vanaf vooraan wegrijden. Even een keer aan de boom schudden en kijken wie er kan volgen.

Groep drie rijdt hedenochtend het eerste stuk tegengesteld en zonder kaart, maar met de witte engel voorop. Helaas raakt zijn vleugel al lam na de eerste singletrack.

Waarschijnlijk toch iets te hard gedaald, want de FAST FRED werd een lekkere LEKKE FRED.
Nou schijnt dat ook de bijnaam te zijn van deze band. Gisteren toen ik nog met drie bar reed was er niks aan de hand. Op aanraden van enkele andere wat genoegen genomen met iets minder lucht om meer grip te krijgen en wat is het gevolg:  Een FLAT FRED. Binnen enkele minuten is het probleem alweer verholpen. Dat ging een heel stuk sneller dan het bandje van A3. Men zegt dat, dat het wel 24 minuten duurde voor de groep weer onderweg was. De klim naar Waidmannslust kan beginnen, deze slingert weer vanaf de Liesser omhoog naar 350Hm. Soms mis ik de 34 wel om echt lekker licht naar boven te rijden. Het uitzicht boven is weer fenomenaal, jammer dat we hier nu niet in het najaar komen als alles groen, geel, rood en bruin ziet.  We vervolgen onze weg naar de burchten en gaan daar via het asfalt omhoog. Het pad naar de Oberburg vond ik vroeger lastig door die ene grotere drop, maar nu met voor 100mm en achter hetzelfde is het een stuk makkelijker. Op naar Belvedère en ook daar weer een mooi uitzicht over Manderscheid en zijn omgeving. Als we weer onder bij de Liesser staan zal voor mij de laatste klim beginnen van dit weekend. Net in die klim glijdt mijn voorwiel weg op het smalste stuk en val ik op mijn elleboog en knie. Ik voel het bloed door de kleding heen. Dat is al lang geleden, dat ik zoiets gevoeld heb. Het lot van de niet-meer-zo-witte engel. Aangekomen op het Liesserpad is Fredje alweer lek. Nouja, we zijn toch vlakbij Manderscheid, laat de rest maar door rijden ik red me wel.
Maar zo werkt dat niet binnen onze club. Ze helpen me toch weer snel op weg en ik rij nog voorop tot aan de jeugdherberg. Jessica slaat hier af en ik rij nog mee tot aan de afslag voor hun tweede ronde. Heerlijk nog even voorop mijn vleugels uitslaan en op het asfalt rij ik rustig omhoog met Marald.  Het zit erop, nu volgt alleen de douche nog, maar ik heb toch weer drie keer een stuk mee kunnen rijden en dat had ik van te voren niet verwacht.

Groep 1 en 2 zijn redelijk op tijd weer terug en er zijn dit weekend dan ook niet zo extreem veel kilometers overbrugd.  Voordat groep 3 echter zijn laatste rondje heeft afgelegd is het al 14.00 uur. En dan duurt wachten lang als je als eerste bent afgehaakt en je moet wachten op de laatste. Ik ben deze keer voor de verandering ook niet als laatste weg en daardoor op tijd thuis. De keukenprinses is vaak toch ook niet thuis en dan hoeft je jezelf ook niet te haasten en is er onderweg nog wel even tijd voor een bakkie.  Rond 18.00 is alles weer opgeruimd en is het geweldige weekend toch echt ten einde.

Heeft iedereen genoten? Nou ik wel, en tot in Bollendorf/ 23 oktober 2009.

De Witte Engel.

Retro


Het begon op een koele vrijdagochtend.
De mountainbike stond na vier jaar weer eens achterop de auto.
Volgens sommigen een vuilnisbak of Marokkanen vervoermiddel, voor mij een prima manier om in Bad Neuenahr-Ahrweiler te komen. De dag ziet er prima uit om te biken, maar eerst zorgen dat ik geen zwabberende studenten aan rij in de stad. Ze rijden van links naar rechts, steken geen hand uit en dan moet je er maar rustig achter blijven rijden om veilig Nijmegen-Oost te verlaten. Zouden alle studenten zo zijn? Nee, vast niet. Aangekomen op de snelweg gaat de zak met toffees weer open. Op onze leeftijd hoef je tenslotte niet op een pondje meer of minder te letten, voor sommigen is het toch al te laat. Bovendien is er meer in het leven dan alleen fietsen, het is stiekem toch wel een erg lekkere verslaving.

Na enkele stops zijn we na 2,5 uur in Bad Neuenahr-Ahrweiler.
We zijn vroeg, maar weer niet de eerste. Het ziet er naar uit dat iedereen gewoon op tijd is deze keer. Helaas is er in mijn laatste gesprek met de jeugdherberg niet duidelijk geworden dat we een Tagesraum nodig hadden voor het omkleden, en daardoor worden we genoodzaakt om ons weer eens ouderwets buiten om te kleden.
Heerlijk, al die ongegeneerde blote lijven op de parkeerplaats, doet mij weer denken aan de tijd dat ik zelf nog wedstrijden reed.
Natuurlijk heeft de beheerder van de Jugendgastehaus (JGH) wel een beetje medeleven en stelt zijn garage beschikbaar voor de schuchteren onder ons.
We gaan dus, en dat is lang geleden, optijd mountainbiken. Beide groepen gaan dezelfde route rijden, groep een vertrekt iets eerder dan groep twee. Ik ga het weer eens proberen met groep twee. Na vier jaar doet dat toch wel wat met je. Als ze dan ook nog "paaltje"roepen weet je dat men je niet vergeten is, of wat er dat jaar hier gebeurde toen ik de hoek om kwam zeilen, en ook diegenen die er toentertijd niet waren hebben de rest van het weekend "Paaltje" geroepen. De man met de GPS gaat vooruit en ik speel voor hekkensluiter.
Na een klein stukje door de stad klimt het achter de kerk langzaam omhoog, maar er komt een heel steil stukje aan. Tijdens de verkenning heb ik deze helaas niet gered. Poging twee dus, maar ook ditmaal mag het niet lukken. Weer de mensen voor je die afstappen waardoor ik het weer niet red. Een mooier excuus kan ik niet verzinnen.
Op naar de zeer lange asfalt klim.  Martin laat zich ook afzakken tot achter Yvette en Petra en we peddelen rustig naar boven. Marco en Ewart blijken ook graag achteraan te willen fietsen. Vervolgens zegt Marco " Dit is wel een mooie klim om jullie wedstrijdje te houden".
Dit met een grote grijns van oor tot oor. Denkende dat ik Martin wel zou pijnigen met mijn tempo bergop stemde ik in. De verkoudheid had echter enkele van mijn krachten weg genomen ten opzichte van het verkenningsweekend. Maargoed, toch even opschakelen en daar gaan we. Hoeveel zullen we er nog inhalen? Het ging hard en het deed zeer, maar Martin kreeg ik er niet af, hij heeft een betere conditie en heel wat pondjes minder dan toen hij bij Licht Verzet begon (of heeft hij stiekem getraind voor deze wedstrijd? Niet goed genoeg blijkbaar, mij kreeg hij er toch echt niet af). Uiteindelijk toch iedereen ingehaald op een paar man na. Mooi verhaal om te vertellen straks tijdens het eten. 
Boven bij de parkeerplaats kunnen we even uithijgen, voordat we naar de haarspeldbochten gaan. Marco neemt daar plaats in de moeilijkste bocht om foto's te maken.
Het worden dan ook wel mooie foto's. Je kunt vooral goed zien hoe Ewart de bocht vele malen beter instuurt dan de rest van de groep. Kunnen wij nog wat van leren.
Iedereen slaagt er met de juiste begeleiding wel in om de bochten te fietsen.
Dat moet ook wel, want het wordt er niet makkelijker op als we naar de Turm Neuenahr gaan. Eerst komt die ongelofelijke steile klim van 24% naar boven. Sommigen waren hem alweer vergeten,  maar ik niet, het blijft een mooi stukje om je benen pijn te doen. Heerlijk, dat gevoel. Eenmaal boven aangekomen kunnen we genieten van het prachtige uitzicht over het Ahrtal met al die herfstkleuren.
Gelukkig volgt na een klim altijd een afdaling, en wel een van de leukste afdalingen van de regio. Eerst de houten trap af. Hee, ook hier heeft de modernisering zijn intrede gedaan, hij is vervangen door een ijzeren. Hanne draait eerst maar een paar rondjes om de toren, voordat ze de trap afgaat. Een leuk gezicht om te zien en uiteindelijk fietst ze netjes de trap af. Vervolgens volgen er weer twee haarspeldbochten waar Marco ons weer de juiste tips geeft. "Kijk nou door die bocht heen" of "Ja hierheen kijken, hierheen, kijk maar naar mij!!!!" en dan weer een stukje 24% omhoog. Ik vind het zo ontzettend leuk dat ik wel drie keer het rondje rij. Bij iedere ronde gaat het makkelijker. Als ook ik er eindelijk genoeg van heb rijden we als kometen naar beneden. Beneden aangekomen hebben we er een tocht van twee uur opzitten, en voor de eerste keer in vier jaar is dat even lang genoeg, dus keer ik terug naar het JGH.
Terug in het JGH zit Ranhilde verscholen in een hoekje rustig te studeren. Ze heeft alles al in haar brein opgeslagen en we kunnen de sleutels ophalen om onze kamers te gaan bekijken en de mooiste alvast te reserveren. Alle kamers zijn even groot en mooi. Behalve de bruidssuite, deze is al opgemaakt met eigen handdoeken met chocolaatjes, maar ja deze is gereserveerd voor Lot en Michiel, zodat ze rustig kunnen oefenen zonder iedereen wakker te maken. Het is en blijft een trainingskamp. De anderen zijn ook al snel terug en de kamers zijn snel vergeven. Zo is er een Pornokamer, een kamer met dozen, en niet te vergeten een kamer met wijze oude (grijze) mannen, waar je kunt vragen hoe de deur van je kamer open of dicht gaat. Ja, ook in Duitsland wordt men steeds moderner. Gewone sleutels zijn zó 2007.
Iets over zessen vertrekken we naar de pizzeria. Gelukkig hebben we gereserveerd, want anders wordt het toch wel wat moeilijker om spontaan met 25 mensen aan te kloppen bij een restaurant. De pizzeria is dus voorbereid op het hoge bezoek en de bestellingen lopen voorspoedig. Ik twijfel over mijn voorafje. Zal ik een knoflookbrood of een kruidenbrood nemen? Voor de culinaire analfabeten onder ons: Ja, hiertussen bestaat wel degelijk verschil!
Zo, daar komen de voorgerechten. Aan de andere kant van de tafel, 12 personen verder, roepen ze "heeft er iemand knoflook besteld". Ja, ik weet wel zeker dat ik de rest van het weekend geen last meer zal hebben van het andere geslacht.
Iedereen heeft het prima naar zijn zin en het verkennen heeft dus weer zijn vruchten afgeworpen. Natuurlijk wordt Marco herkend door de serveerster. "Sie waren hier auch vor vier Wochen oder?" Martijn en mij zou ze nog niet herkennen als we voor haar zouden gaan staan, maar Marco dus wel. Hoe doet hij dat toch, zouden het die lange vette haren zijn? Na de lekkere hoofdmaaltijd gaan we te voet naar Both's voor een heerlijk drankje. Het is mij een raadsel waarom de eigenaar zijn kroeg een naam geeft die niemand normaal uit kan spreken, zeker de Duitsers zelf niet…..
Ik moet mezelf inhouden om niet te hard te lopen, anders raak ik de groep kwijt. Maar we zijn de oude binnenstad nog niet uit of de telefoon rinkelt al. Michiel, Lot en Tristan zijn gearriveerd en ondanks dat Michiel vier weken geleden hier is geweest kan hij de jeugdherberg niet meer vinden. Hoe kan een ex-marinier nou de weg niet vinden…. misschien zit hij daarom wel niet meer bij de mariniers. Drie telefoontjes verder zijn ze bij het JGH, maar ik nog niet. De wandeling duurt, ook in mijn toptempo, langer dan ik dacht. Snel de kamer afgeven en met zijn allen naar Both's. Daar zit menigeen al aan de halve liters wit bier of gewoon aan de cola. Doe mij maar een Pinacolada met een rietje. Meneer Strik vindt het er niet uit zien, z'n ouwe vent met een ritje. Martin gooit het liever in een keer achterover.
Niks van aan trekken en lekker verder slurpen. Vandaag netjes optijd weer terug. De rug heeft zijn rust nodig als ik morgenvroeg samen met Michiel de derde groep wil begeleiden.

Natuurlijk ben ik zaterdagochtend weer bijtijds wakker. Dat ritme van iedere ochtend 6.00 uur opstaan zit gewoon vastgeroest. Voor het ontbijt even de kamers langs voor een voorzichtig klopje op de deur. Er zijn er altijd die nog voor mij al helemaal aangekleed zijn in hun fiets kleren. Ja, Assos zit nu eenmaal als gegoten. Maakt niet uit om wat voor lijf dan ook.
Als aan het ontbijt blijkt dat ik een kamer vergeten ben. "Waarom wek je ons niet," wordt er gevraagd. Mensen raken echt te snel gewend aan bepaalde gewoontes op het trainingskamp.
Dus niet zeuren, maar lekker ontbijten, eten genoeg.De sterke verhalen gaan alweer over de tafel, zoals gewoonlijk. Om 9.30 staat iedereen netjes klaar voor vertrek. Er zijn er natuurlijk altijd bij die op het laatste moment nog moeten sleutelen aan hun fiets. Is het meestal wachten op de vrouwen, op trainingskamp is het andersom. Materiaal van tevoren in orde hebben scheelt een hoop gedoe!
We gaan allemaal voor dezelfde route, mits we niet verkeerd (of  "anders") rijden.
De GPS dient weliswaar als leidraad, maar daar mag vanaf worden geweken, toch?
Het begint met een leuk stukje asfalt bij het klooster. Hierna volgt een lange maar traag oplopende klim door het dal. Ja, ook hier moeten we eerst omhoog voor we kunnen afdalen. We gaan rechtsaf omhoog naar de kapel. Het eerste stuk is nog goed te doen, maar het klimmetje langs de kapel op is toch echt meer dan 20%. Tijdens het verkenningsweekend nog op het middenblad, nu wijselijk op de piccolo. Dan krijg ik ook minder last van mijn rug.
We vervolgen onze weg naar de uitkijk toren. Die ene waar de spijkers uit de planken komen zetten en aanbevolen wordt om met niet meer dan tien mensen naar boven te gaan. Wij waren maar met negen, maar in de andere groepen gingen ze gewoon met meer. Je schijnt tenslotte 10% te mogen verliezen tijdens een training…. Gelukkig bleek de waarschuwing slechts een voorzorgsmaatregel, en stortte de toren ook bij meer dan tien personen niet in.
Na genoten te hebben van het uitzicht, zoeven we weer naar beneden. 55 km/u staat er op de klok. Dat is lang geleden en het voelt gewoon GOED. Op naar de haarspeldafdaling. Het eerste stuk is steil, maar haalbaar. Ik heb nog de tip gegeven om minimaal zoveel afstand te houden zodat je je voorganger niet meer ziet, maar het mag niet baten. Nadat ik als laatste vertrek zit ik al snel achterop van de anderen. Zij zijn dan ook aan het lopen. Zo'n trainingskamp van Licht Verzet is ook niet niks. Beneden bij het water aangekomen gaan we terug naar de jeugdherberg, anders komen we vanmiddag tijd te kort. We zijn de eersten die terug zijn. Waarschijnlijk omdat we niet de gehele geplande route hebben gereden.
De anderen volgen en al snel komen de twijfels over wel of niet mountainbiken op zaterdagmiddag. Wat een watjes!

Mijn rug heeft sowieso rust nodig en ook Hanne besluit te herstellen voor morgen, na haar valpartij van vanmorgen. Niet geheel haar eigen schuld, maar wel vette pech.
Op het asfalt gaat Tristan onderuit in de bocht. Was het de verkeerde rem of te veel remkracht, wie weet. Achter hem moesten Willem en Hanne ook in de remmen en daar lagen ze alle drie. Ewart deed het slimmer en reed rechtuit de struiken in. Tristans verwondingen zien er toch wel het slechtste uit.

Alle andere bikkels stappen weer op de fiets, ook Tristan en Willem. Het wachten op de groep gaat s'middags snel, aangezien Hanne en ik een gezellig onderonsje hebben. De opleiding die zij nu doet had ik 20 jaar geleden wel willen doen, maar toen bestond deze nog niet. Maar als zij nu straks de buitensport opleiding heeft afgerond kan ze, mits de conditie het toestaat, mooi een groep voorrijden en hebben wij dus alweer een vervanger gevonden over een 3 jaar. Een vrouw aan het hoofd van een groep, ja heren de tijden gaan veranderen, en soms is dat maar goed ook. De snelle boys zijn ook weer rap terug. Zij hebben dan ook geprobeerd hun voorrijder kapot te rijden door na de kreet "CERA" om en om te demarreren. Martijn heeft echter de GPS, dus ze zullen toch zo af en toe op hem moeten wachten. Martijn moet ze de volgende keer maar gewoon laten rijden. Zijn hartslag lag dan ook vaak bij 190, terwijl Irjan slecht 160 slagen per minuut op de klok zette. Ja Martijn, ik weet dat nog wel van vroeger. Voorrijden is afzien, lichamelijk en geestelijk.
Na de middagrit even gezellig nakletsen op de kamer van de wijze oude grijze mannen. Vele sterke verhalen volgen. Mijn pen doet het iedere keer niet en ik had er al twee geleend bij Hanne. Toen kwam ik er achter, de inkt de verkeerde kant op zakte omdat ik op mijn rug in bed lag te schrijven. Ja, ik ben dan ook niet een van die wijze mannen. Dat is tijdens de Trans Alp ook wel bewezen. Dan maar de pennen terug brengen. Kom ik terug op mijn kamer, zijn al mijn medicijnen op. Want: "A dark piece of chocolate a day keeps the dokter away", maar alle chocolade gecoate kruidnoten zijn verslonden door die jonge veelvraten. Nou hoop ik maar dat ik morgen ook nog kan mountainbiken en anders moet Michiel groep drie alleen voorrijden. Of dat goed gaat weten we nog niet, want ze zijn nog steeds niet terug. Hé, daar zijn ze na ruim drie uur fietsen. Ze kunnen nog snel douchen voor het eten.
Om zes uur staat het eten klaar en zoals gewoonlijk is het in de jeugdherberg van goede kwaliteit. Maar dames en heren, eet je niet te vol, want om acht uur is er koffie met gebak. Het is bijna een gewoonte, maar jullie moeten je er niet te veel aan wennen, want misschien is het er volgend jaar wel niet meer. De stukken zijn groot, vooral die van mijzelf. Ranhilde maakte daar een ongetwijfeld ontzettend leuke grap over, maar na drie keer vertellen snapte ik hem nog steeds niet. Is het de ouderdom of mijn intellectueel niveau. Ik heb ook niet gestudeerd, dat zal het wel zijn, maar ondertussen smikkel ik wel lekker door.
Dan wordt het tijd om ons voor te bereiden op een avondje stappen in Both's of de ondergrondse disco. In mijn toilettas vond ik nog een oud flesje Obsession. Het meeste daarin was al verdampt of op een andere manier verdwenen uit de fles.
Martin had ook nog z'n oud flesje, maar wilde deze niet delen. Ik dacht nog wel even mijn knoflook lucht van gisterenavond te kunnen verbergen. Laat ik in de kamer naast ons Hanne in mijn nek ruiken en wat is haar reactie: "Het ruikt naar zeep." Dat wordt dus niks vanavond met de chickies. Eerst de knoflook van vrijdag, dan geen aftershave meer over voor de zaterdag. Ik kan net zo goed gewoon op bed blijven liggen. Tot overmaat van ramp treedt er in Both's ook nog een punkrockband op en is het daar stampvol. Na wat getwijfel verdwijnen de jongeren en een oude grijsaard in de disco en gaat de rest terug naar de jeugdherberg om daar in die oergezellige bistro plaats te nemen. De pinacolada is daar niet te zuipen in vergelijking met wat ik gisteren heb gedronken. Jammer dat die Duitsers nou nooit hebben gehoord van een bruin café. Slapen is dan nog de enige optie.
Ook de discotheek was niet veel soeps. Wat moeten die Duitsers toch met hun Oktoberfest, zaagwedstrijden, spijkers slaan, koe melken en dansen op rare schlagers. Mensen kijken is dan wel weer erg leuk, met name Irjan en Ewart, die zich blijkbaar wel erg thuis voelden tussen de feestende Duitsers, en zich al snel vermaakten met een moeder en een dochter. Zij zijn samen met Martijn nog een tijdje daar gebleven, de rest ging eerder naar huis of naar de McDonalds, die eigenlijk al gesloten was, en waar Etienne zich ontzettend verslikte in de cola van David en daar nogal de slappe lach van leek te krijgen. Die nacht had ik een prachtige droom over prachtig vrouwelijk schoon, maar deze werd woest afgebroken door de houtzagerij. Nu zal ik nooit weten hoe het af had kunnen lopen.

Op zondag gaan we nog een keer biken, voordat we terug moeten naar het vlakke Holland.
Martijn laat op zich wachten en Marco houdt het niet meer. Dus vertrekken groep 1 en 2 tegelijk, zonder Martijn. Die vraagt nog even snel aan mij "links of rechts" en dan rijdt hij er snel achteraan. De route van vandaag is niet voorgereden, maar vanaf kaart ingetekend en in de GPS gezet. Zal dat wel goed gaan? De groep van Michiel is vandaag wat groter, nadat gisteren sommigen zichzelf hebben overschat, dat gebeurt altijd tijdens een trainingskamp.
Het is meestal zwaarder dan het lijkt. Vooral de klim over de A9. Eerst rustig langs het water en dan bij de parkeerplaats over het asfalt omhoog, totdat dat zompige stuk bospad begint.
Van vier jaar geleden staat me bij dat het veel lastiger was. Nu kom ik er ook met de retro semislicks ook nog goed doorheen.
Voor enkelen van onze groep is dit toch al iets te veel van het goede. Petra en Yvette proberen het wel, maar besluiten om te draaien. Jessica gooit er nog een paar oerkreten uit, (Of was dat toch de aanmoediging van Adrie) maar ook zij gaat niet meer verder mee omhoog. Toen waren er nog zeven. Zou het bij de anderen ook zo verlopen of rijden ze allemaal de geplande 44 kilometer? Wij gaan dat vandaag zeker niet doen, want we gaan een lus eerder terug. Maar toen ging het mis. Na de A9 dalen we te ver af,  "NEE" zegt Michiel dit staat in de GPS. Mijn oergevoel zegt dat we te ver dalen, en ja hoor, we dalen inderdaad te ver. Er is iets niet goed gegaan met het overzetten naar GPS. De andere groep zien we vervolgens bovenover rijden. Daar moeten wij dus ook naar toe, aar de kortste klim is geen optie, de andere groep heeft dit schijnbaar al gedaan. Wij gaan een stukje terug en dan via een 24% klimmetje omhoog. Jee, wat doet dat zeer, maar het moet, dus voelt het goed. De eerste haarspeldafdaling die volgt is eigenlijk geen pad meer. Het wordt te weinig gebruikt.
Dan maar op naar de volgende. Hanne geeft aan dat ze op tijd terug moest zijn van Marcel, die optijd naar huis wil, maar zij kunnen ook nog lang niet terug zijn als ze die 44 kilometer rijden. Marcel blijkt echter allang terug te zijn. Tijdens een klim had hij zichzelf zover oververhit dat de handschoenen uit en de helm af moest. Marco toont echter geen enkel medelijden en bij de samensmelting van de groep vertrekken ze weer. "Wacht op mij" roept Marcel, maar het is al te laat, zij gaan rechts en hij gaat links. Hanne besluit dus dat ze nog verder met ons mee rijdt, zonder dat ze weet dat Marcel allang terug is. Wisten wij veel dat de groepen 1 en 2 al bijna terug zijn als wij pas onderweg gaan naar ons tweede technische deel…..
En wat een pad is dat zeg. Geweldig, net niet te moeilijk, een heerlijke singletrail.
Oké, op dat ene kleine stukje na waar je langs een ravijn rijdt over een pad van 50cm breed.
Een super stuk is het. Beneden aangekomen tussen de wijnranken gaat de weg terug naar Bad Neuenahr-Ahrweiler. Dit is ook zeker geen gemakkelijk deel, het slingert een beetje van links naar rechts en van boven naar onder. De benen zijn leeg, ook die van Tom, maar dat waren ze gisteren al.  Mijn telefoon begint aardig vaak te rinkelen achter in het shirt. Ze zullen zich wel afvragen waar we blijven. Op z'n dag als vandaag moet je op de mountainbike zitten. Zeker als je daar toe fysiek in staat bent.
Terug bij de JGH is bijna iedereen al weg. Groep drie is weer eens de laatste.
Wij hebben lekker gereden en het zit er helaas weer op. Martin zit zich al een tijdje te verkleumen, want we hadden geen autosleutel apart gelegd. Je verwacht toch ook niet dat een marathonrijder die de Trans Alp heeft uitgereden eerder terug is dan een rugpatiënt. De douche is gelukkig al helemaal leeg als ik er aan kom. Michiel en Lot nemen nog even afscheid en dan ben ik alleen nog over met Martin. Hee, daar heb je Jeroen en Tibor. Die zijn zelf nog een stukje extra wezen rijden. Nog even wat aansterken met een bakkie en dan terug naar huis. Jammer dat het alweer voorbij is, maar gelukkig heeft iedereen het naar zijn zin gehad, en ik heb weer eens heerlijk gereden op mijn PRINCIPA.

Allen bedankt en tot volgend jaar, Leon
 

kkkkkkkk